Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Go on and on and on...




"There's a reason I said I'd be happy alone. It wasn't 'cause I thought I'd be happy alone. It was because I thought if I loved someone, and then it fell apart, I might not make it. It's easier to be alone. Because what if you learn that you need love? And then you don't have it? What if you like it? And lean on it? What if you shape your life around it? And then... it falls apart? Can you even survive that kind of pain? Losing love is like organ damage. It's like dying. The only difference is... death ends. This...? It could go on forever."

Μερες τωρα βλεπω και ξανα βλεπω, αυτο το κομματι απο το Greys Anatomy...Με διαλυει αλλα το βλεπω και το ξαναβλεπω...ναι, ξανα και ξανα...δεν το ειχα σκεφτει ποτε ετσι...και τι γινεται οταν δεν θες να χαλασει κατι τοσο πολυτιμο που εχεις?

Οντως η δεσμευση, ειναι δεσμευση...Κατι δυσκολο,μιας και σταματας να παιζεις εκ του ασφαλους και ξεκινας να προσπαθεις να δημιουγησεις κατι που εν καιρω υπαρχει παντα η πιθανοτητα να χαλασει...Η εκφραση ''ημουν ξεκαθαρος εξ'αρχης'' ειναι μεγαλη παγιδα τελικα. Το λεμε ολοι που στην αρχη δεν μας νοιαζει, απλα περναμε καλα...χωρις να σκεφτομαστε κατι παραπανω...Ετσι, περνα ο καιρος και αρχιζεις να βλεπεις πως δεν περνας μονο καλα, σου αρεσει, ειναι κατι ιδιαιτερο,θες να κανεις κατι ιδιαιτερο...Φτανει μια μερα που αντιλαμβανεσαι πως αρχιζεις να χρειαζεσαι τον αλλο...και εκει το ''ημουν ξεκαθαρος εξ'αρχης'' αρχιζει να στη δινει και να σε κανει να υποφερεις, να ζοριζεσαι...

Οταν επι 9 συναπτα χρονια εχεις διπλα σου ενα προσωπο το οποιο σε καθε δυσκολη στιγμη ειναι διπλα σου...Κλαις? Εκει. Γελας? Εκει. Αρρωστανεις? Εκει. Χωριζεις? Εκει. Μαλωνεις με τους δικους σου? Εκει. Προβλημα με τη σχολη? Εκει. Δεν μπορεις να κοιμηθεις? Εκει. Πηρες κιλα? Εκει. Δεν μπορεις να πας στο γιατρο? Εκει. Φωναζεις? Εκει. Εισαι παραλογος? Εκει. Εισαι εγωιστης? Εκει. Εισαι μελαγχολικος? Εκει. Θες να κρυφτεις? Εκει. Βγαινεις ραντεβου μετα απο καιρο? Εκει. Θες αγκαλια? Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει. Εκει.

Σε παρατηρει...Ξερει ολες τις κινησεις σου. Το υφος που κανεις οταν κατσουφιαζεις. Ποτε κατι σε θυμωνει. Τους φοβους σου. Τις πιο χαζες σου συνηθειες. Τι αγαπας. Τι μισεις. Το αγαπημενο σου φαγητο. Το αγαπημενο σου μερος. Το χρωμα σου. Το παθος σου. Τα παθη σου. Τι σε ηρεμει. Τι χρειαζεσαι. Τι θες. Ολα...Δεν μπορεις να ξεφυγεις...και ακομα κι οταν το κανεις, ξερει το που, πως, ποτε...Οταν εισαι χαλια, χρειαζεσαι την αγκαλια του...ειναι απο τους ελαχιστους τροπους να νιωσεις ηρεμια, σιγουρια, ασφαλεια...τοσο τρομακτικο...!

Μιλας πρωι βραδυ,και δεν αντεχεις μια μερα αν δεν μιλησετε...και σιγα σιγα δημιουργειται μια σχεση εξαρτησης...Οχι οτι οι εξαρτησεις ειναι καλες...αλλα, αναποφευκτα ειναι ενα ατομο που απλα ειναι σημαντικο...δεν μπορεις να εξηγησεις γιατι...απλα ειναι η επιλεγμενη οικογενεια σου. Συγκαταλεγεται στους ανθρωπους σου. Δεν κανεις βημα μακρια του, και αν κανεις ενα, ξερεις οτι παντα ειναι εκει...Γιατι οταν συμβει το οτιδηποτε θες να το μοιραστεις μαζι του. Ακομα κι αν ειναι τεσσερις το πρωι και δουλευει την επομενη...θα τον παρεις τηλεφωνο, και ξερεις δεν θα ενοχληθει, ακομα κι αν ειναι ηλιθιο και χαζο αυτο που θες να πεις. Σε χρειαζεται το βλεπεις. Τον χρειαζεσαι το βλεπεις. Σε παει μπροστα. Τον πας μπροστα.Δεν βαριεσαι ποτε μαζι του. Δεν βαριεται ποτε μαζι σου. Φοβασαι μην τον χασεις. Φοβαται μη σε χασει. Τον αγαπας. Σε αγαπα.

Αραγε, μπορεις να πας κοντρα σε αυτο που λενε ολοι. Το θεωρουν μαλιστα αναποφευκτο. Ολοι θεωρουν οτι ειστε μαζι. Ορκιζονται σε αυτο. Ακομα, κι αν ειναι ξεκαθαρο μεταξυ σας και βλεπεις πως εαν γινει σχεση μπορει να διαλυσει, μπορει να υποβιβασει αυτο που εχετε...Δεν θελει να ρισκαρει να σε χασει. Δεν θελει να ειναι ενας απο τους πολλους μαλακες που σε εχουν πληγωσει. Ειπαμε ειναι ΠΑΝΤΑ εκει.Τι κανεις? Γιατι κακα τα ψεματα,πες πες...επηρεαζεσαι...Εκεινος οντας πιο λογικος οχι,αλλα εσυ ουσα κατεξοχιν συναισθηματικη, τι κανεις? Σε τρωει...το ξερεις, κι ομως...συμπεριφερεσαι σαν τα διχρονα παιδακια που τους δειχνεις ενα παγωτο και τα ρωτας ''υπαρχει?'', ''υπαρχει''σου απαντουν .Κρυβεις το παγωτο...και ξανα ρωτας...''υπαρχει?'',κι αυτο απαντα,''οχι δεν υπαρχει.'' . Ομως, παει καιρος που ησουν δυο χρονων...μεγαλωσες και η τακτικη αυτη δεν λειτουργει πια...thats my organ damage...

την καλημερα μου
σταλιν.

7 σχόλια:

K. είπε...

ερωτευμένη με τον κολλητό σου?

Statler ή Waldorf είπε...

η νεκροψια θα δειξει...

φιλια σταλιν

Αμερικλάνος είπε...

Πολύ πρόσχαρο ποστ, που πήγαν τα ΜΕ ΠΗΡΑΝΕ ΜΕ ΠΗΡΑΝΕ? Καλό Καλοκαίρι!

Statler ή Waldorf είπε...

χαχαχα σου λειψαν αμερικλανακι ε?
Εεεεε ο Σεπτεμβρης ερχεται , μην φοβασαιιιιι...!

φιλιαααα
απο Ελλαδααα
(ζηλεια)
Σταλιν.

Ανώνυμος είπε...

Ένα θα σου πω. Ορισμένα συναισθήματα είναι "πιο πάνω" και "πιο βαθιά" από όσο χωράει ο ανθρώπινος νους και ευλογημένοι όσοι τα έχουμε νιώσει...

Statler ή Waldorf είπε...

Aνωνυμε το γνωριζω καλα και το εχω νιωσει...και σαφως νιωθω τυχερη και ευλογημενη που εχω εναν ανθρωπο να με αγαπα τοσο...

φιλια
σταλιν

sofia είπε...

Πάντως εμένα μια φίλη μου, τα έφτιαξε τελικά με τον κολλητό της μετά από όλα αυτά που γράφεις και τα λέγαμε όλοι εκτός από αυτούς, και τώρα έχουν ένα παιδάκι και είναι ευτυχισμένοι μαζί εδώ και 20 τόσα χρόνια. Μη φοβάσαι , όλα θα πάνε καλά...
πολλά φιλιά!