σιγα σιγα...

Απο τοτε που πηγα εξω, με θεωρουσα παντα λιγο εως πολυ ατυχη.Δεν ειχα τις παρεες που ηθελα, δεν ειχα τις εξοδους που ηθελα,δεν ειχα το σπιτακι που ηθελα, δεν ημουν στην σχολη που ηθελα...γενικα δεν ηταν τιποτα οπως το ειχα ονειρευτει και το ηθελα... Σιγα τ'αυγα θα σκεπτουν πολλοι...κι ομως, οταν εισαι εξω, μακρια απο φιλους, μακρια απο την οικογενεια σου, τον χωρο σου, το σπιτι σου, την καθημερινοτητα που για χρονια ζουσες...ολα σου φαινονται τοσο δυσκολα, κρυα και ασχημα... Τα χρονια ομως περασαν, και κλεινω 3 πλεον χρονια μακρια απο την Ελλαδα: το πρωτο διαστημα στην Ελβετια και τωρα στη Γαλλια. Οφειλω να ομολογησω πως τωρα,εχοντας ξεπερασει πολλες ασχημες καταστασεις και γενοτα που με σημαδεψαν, ειμαι καλα. Δεν νιωθω οτι λειπουν πολλα...και αν λειπουν φροντιζω να σκεφτομαι το παρελθον, να μου δινω ενα χαστουκι και να συνερχομαι. Παιρνω το ποδηλατακι μου (πρασινο παρακαλω), παιρνω τηλεφωνο τους μετρημενους στο χερι φιλους μου και οργωνουμε το Στρασβουργακι, ερχονται σπιτι, παμε βολτες και η ζωη παει πιο περα. Δεν ξερω γιατι παλια ειχα κολλησει τοσο ασχημα και σα κακομαθημενο περιμενα μια ζωη σα παραμυθι...Δεν ξερω καν πως περιμενα κατι τετοιο ουρανοκατεβατο, απο που κι ως που? Περα απο αυτο,σημασια εχει οτι για το καθε τι παλευω και δεν το βαζω κατω... Σιγα σιγα τη βρισκω την ακρη...και ολα θα πανε καλα δεν φοβαμαι.Δεν μπορω να πω οτι ειναι ολα ονειρικα. Τα προβληματα επιμενουν...αντιμετωπιζω και τους κωλο ρατσιστες Αλσατους, αλλα να ναι καλα η Κρητη, που ναι το αγαπημενο νησι και με εχουν περι πολλου...Η σχολη παλευεται , αν και στο μελλον δεν ξερω ακομα αν θα με βρει μεσα σε ενα εργαστηριο ή μεσα σε σχεδια να κανω design...δεν ξερω και προς στιγμη δεν με απασχολει. Το μονο που με απασχολει ειναι να μαι καλα... Ξερεις ποτε τα αντιληφθηκα ολα αυτα? Οταν ηρθες...για πρωτη φορα ειχα να σου δειξω προσωπα, τοπους και την χαρουμενη Σταλιν, αυτο το τελευταιο που το πας? Ηταν απο τις καλυτερες βδομαδες...μου λειψες, αν και εχουμε αλλαξει βλεπω πως κραταμε γερα...τα λεμε ξανα σε 2 μηνες μικρη μου waldorf και να σαι σιγουρη πως εισαι οτι πιο πολυτιμο...already missed u... bisous, stalin.(θελει καποιος να μου εξηγησει γιατι δεν με αφηνει να κανω παραγραφους? διαολιστηκα)

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...αλλά πολλές!

Πάλι μαζί, να τα λέμε, να διασκεδάζουμε, να αλητεύουμε..να υπάρχουμε. Και γι άλλη μια φορά οι συζητήσεις ξεκίνησαν και τα λόγια μας προσπαθούν να βάλουν σε τάξη το μυαλό μας. Τι άλλαξε και πώς? Αλλάζουμε κι ας μην σ'αρέσει φιλενάδα...Είμαστε όμως εδώ, μαζί! Η αλλάγη μπορεί να είναι αλλαγή και στη σχέση, όχι όμως κατ΄ανάγκη κακή... Αλλάζουμε... μεγαλώνουμε, ζούμε πολλά, σκεφτόμαστε αλλίως, όμως οι φόβοι μας μοιάζουν πολύ και δεν αλλάζουν. Ξέρω, φοβάσαι πως δυο ζωές που κινούνται παράλληλα και όχι η μια μέσα στη άλλη μπορεί και να χαθούν, όμως εγώ λέω πως απλώς η αφετηρία τους τις ενώνει και τα διαφορετικά τους βήματα τις κάνουν να έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον συνύπαρξης... Για άλλη μια φορά η συνάντηση μακριά από τα πάτρια εδάφη μας φέρνει αντιμέτωπες με τους καινούριους μας εαυτούς κι η εποχή προσφέται για σκέψη, όμως η διασκέδαση δεν μας λείπει! Διάθεση συζήτησης υπαρξιακής κατ' αρχάς και εν συνεχεία κοριτσίστικης λοιπόν γι απόψε κι από αύριο πάλι πίσω στα κέφια και τη διασκέδαση (για να κρατάμε και τις ισορροπίες φυσικά). Καλή μας συνέχεια. ;) Waldorf

Μετρησα τα χρονια μου και ξαφνικα συνειδητοποιησα πως μου υπολειπεται λιγοτερος χρονος ζωης απο αυτον που εχω ζησει ως τωρα. (και σαν να σας ακουω να λετε απο μεσα σας, κουζουλαθηκε δαυτη). Κι ομως, αισθανομαι σαν αυτο το παιδακι που κερδισε ενα σακουλακι με σοκολατες , να αυτες τις στρογγυλες τις νοστιμες, που τις πρωτες τις καταβροχθησε με λαιμαργια αλλα οταν παρατηρησε πως του απεμεναν λιγες, αρχισε να τις γευεται με βαθια και μακροσυρτη απολαυση.

Νιωθω πως δεν εχω χρονο πια για ατερμονες συγκεντρωσεις οπου συζητουνται καταστατικα, νορμες, διαδικασιες και εσωτερικοι κανονισμοι, γνωριζοντας πως οπως παντα δεν θα καταληξει κανεις πουθενα. Δεν εχω πια χρονο για να ανεχομαι ανθρωπους που παρα την χρονολογικη τους ηλικια , δεν εχουν μεγαλωσει στο ελαχιστο. Δεν εχω χρονο πια να λογομαχω με μετριοτητες. Δε θελω να βρισκομαι σε συγκεντρωσεις που παρελαυνουν παραφουσκωμενοι εγωισμοι. Δεν ανεχομαι γαμωτο τους χειριστικους και τους καιροσκοπους. Με ενοχλει η ζηλεια και οσοι προσπαθουν να υποτιμησουν τους ικανοτερους για να οικειοποιηθουν τη θεση τους , το ταλεντο τους και τα επιτευγματα τους. Μισω,να ειμαι μαρτυρας των ελαττωματων που γεννα η μαχη για ενα μεγαλοπρεπες αξιωμα, και τι αξιωμα! Στεναχωριεμαι που ανθρωποι πια δεν συζητουν το περιεχομενο , μετα βιας την επικεφαλιδα και αυτη φευγαλεα. Οι σοκολατες μου, ειναι λιγες για να συζητω τους τιτλους , τις επικεφαλιδες.

Θελω την ουσια, η ψυχη μου βιαζεται...Θελω και χρειαζομαι διπλα μου προσωπα με ανθρωπινη υποσταση. Ανθρωποι που μπορουν να γελουν με τα λαθη τους, που δεν επαιρονται για το θριαμβο τους,που δεν θεωρουν τον εαυτο τους εκλεκτο,πριν την ωρα τους , ανθρωποι που δεν αποφευγουν τις ευθυνες τους. Με συγκλονιζουν μονο εκεινοι που υπερασπιζονται την ανθρωπινη αξιοπρεπεια και που το μονο που επιθυμουν ειναι να βαδιζουν μαζι με την αληθεια και την ειλικρινια. Πιστευα και πιστευω ακομα δηλαδη, πως το ουσιωδες ειναι αυτο που αξιζει τον κοπο στη ζωη. Θελω να περιτριγυριζομαι απο προσωπα που ξερουν να αγγιζουν την καρδια των ανθρωπων...Προσωπα που τα σκληρα χτυπηματα της ζωης τους διδαξαν πως μεγαλωνει κανεις με απαλα αγγιγματα στη ψυχη. Ναι βιαζομαι, αλλα μονο για να ζησω την ενταση που μονο η ωριμοτητα και η συνεπεια μπορει να σου χαρισει. Αποφασισα λοιπον, να μη παει καμια σοκολατα χαμενη , απο αυτες που μου απομενουν.

φιλια,
σταλιν
(το σκιτσακι ειναι δικο μου, μιας και ολο λεω πως σκιτσαρω και ποτε δεν εχω δειξει κατι δικο μου...)

''Να χα το μυαλο τους να ξεκουραζομουν...''

Μερες τωρα με πιανει ορεξη να γραψω...αλλα εκει που ανοιγω και γραφω δυο προτασεις το delete ερχεται και δεν με αφηνει να συνεχισω. Δεν εχω ορεξη...Τι να γραψω, ο κοσμος καιγεται και εγω στο κοσμο μου, ντρεπομαι και λιγο,να ναι τοσο σκατα στην Ελλαδα ολοι και εγω να λεω για τα υπαρξιακα μου.

Πανε τρια χρονια πια, η επιστροφη στην Ελλαδα φανταζει ακομα πιο μακρινη απο ποτε αλλοτε...Αν μου το λεγε καποιος αυτο το 2009 θα πλανταζα στο κλαμα...Τωρα, πατριδα και καρδια ειναι εκει που ειναι τα αγαπημενα μου προσωπα...και αυτα δυστυχως ειναι διασπαρτα απο δω κι απο κει.

Το τελευταιο διαστημα τρεχω, τρεχω και ξανατρεχω. Ολα γυρω μου πανε τοσο γρηγορα και εγω χρειαζομαι χρονο. Μονο που νιωθω πως αν το πω φωναχτα θα γυρισουν ολοι και θα γελασουν. Χρονος...Λες και ζητω ενα τσουβαλι χρυσα φλουρια. Μπα ακομα κι αυτο πιο ευκολο ειναι να το αποκτησω.Εισαι και εσυ...που...(τι να πρωτοπω?). Κανω υπομονη γιατι εισαι σημαντικος. Βεβαια εννια μηνες υπομονη, μπορει καλλιστα να θεωρηθει και γαιδουρινη υπομονη...περιμενω να δω ποτε θα σταματησεις να με παιδευεις πια! Αλλα χλωμο το βλεπω...φοβαμαι πως σε καμια τετραετια μπορει, σαν να σαι κυβερνηση που θα πρεπει να περιμενω τεσσερα χρονια για να ξαναρθουν εκλογες μπας και ψηφιστει κανενας νεος νομος.Μου χεις λειψει κιολας. Ετσι οπως εβαλες τους κανονες ομως...γαμησε τα!

Πραγματικα το τελευταιο διαστημα ειμαι να με παρεις και να με χτυπας σα το σακο του μποξ. Τρεχω απο τη μια βιβλιοθηκη στην αλλη, εργαστηρια, αναφορες κακο...και εχω και τη Γκεσταπο περα βρεξει. Γκρινιαζουν βασικα και οι δυο,και με χαλανε ασχημα. Ισως και για αυτο να μην εχω φτιαξει ακομα το σταθερο, για να τους τηλεφωνω οταν εγω θελω...Μεταξυ μας σπανια θελω. Δεν εχω αρκετη ορεξη. Ειναι στιγμες που νιωθω καλα και αλλες που σκεφτομαι τι γινεται γυρω μου, πως πρεπει να τελειωνω, να βρω καμια δουλεια και αλλες να ανακαλυπτω με εκπληξη πως στην ηλικια μου οι περισσοτεροι συνομηλικοι μου ενδιαφερονται μονο για το που θα πανε για ποτο. Να μουν κι εγω ετσι. Οπως λεει και η Θεια , να χα το μυαλο τους να ξεκουραζομουν. Πραγματικα, μπορει να μην υπαρχει αναγκη να βρω δουλεια, αλλα οσο να ναι νιωθω βαρος, και εγω βαρος ποτε δεν μου μαθαν να μαι.

Τωρα που πα ''θελω''...το τελευταιο διαστημα πολλα θελω,πολλες απογοητευσεις και οι φοβοι μεγαλωνουν...Αν και μερικες φορες παιρνουν οι ωρες, οι μερες, οι μηνες και δεν το αντιλαμβανομαι καθολου...Κοιταζα πριν ποτε εκανα τελευταια αναρτηση και πανε 3 περιπου μηνες...κατι δεν παει καλα...οντως...


...απλα δεν εχω ορεξη...
καληνυχτα
σταλιν

ΥΓ. Ξυπνα με οταν θα χεις κανει το βημα...αλλιως ασε με να ονειρευομαι!

Η οικογενεια Χωραφα τρελαθηκε!

Τι να πρωτοπώ? Πραγματικά δεν γνωρίζω...Τι κάνω? Καλά ευχαριστώ…Όχι , όχι ένα λεπτάκι…Όχι! Καλά δεν είμαι…Ψέματα. Δηλαδή καλύτερα αλλά καλά καλά όχι…

Η οικογένειά μου συνομώτησε και ειμαι σίγουρη 100% πλέον, πως βάλθηκε να με τρελάνει…Αλήθεια σας λέω…Αλήθεια, δεν υπερβάλλω. Μα ακούστε, έχω και αποδεικτικά στοιχεία , όχι παίζουμε!

Εάν σας πω ότι για μας φέτος ο γάμος είναι στη μόδα για μας θα με πιστέψετε? Καλά ακούσατε…τον φοράμε βδομάδα παρά βδομάδα. Δεν έχουν αφήσει και κανένα δημαρχείο ήσυχο…όχι! Η μάνα μου πάνε 2 βδομάδες που παντρεύτηκε στας Αθήνας και μια βδομαδα μετα ο καλος μου πατερουλης μου ανακοινωσε πως κι εκεινος εχει σκοπο να παντρευτει στας Αρχανας (οχι Ηρακλειο ,μη το μαθει και ο κυκλος μας, βλεπεις θα παρεξηγησουν…)

Οχι οχι μην απορεις . Ναι σε βλεπω που απορεις,σαν να σε ακουω να λες ‘’Ε καλα που ειναι το κακο ρε?’’ Που ειναι ε? Κοιτα, εκτος του οτι μοιραζουν τους γαμους λες και ειναι στραγαλια, το ανακοινωνουν και με ενα υφος λες και πανε να παρουν τσιγαρα απο το ψιλικατζηδικο…


Ακου ακου…μαλλον δες δες…

Μιλαω με Γκεσταπο στο σκαιπ και αφου με εχει βαλει να της αναλυσω ολη τη μερα μου και εχω αρχισει να εκνευριζομαι γιατι μονο που δεν με ρωτησε ποσες μπουκιες εφαγα και εαν χρησιμοποιησα κουταλι η πιρουνι , παιρνει ενα υφος και με μια επιτηδευμενη χαλαροτητα που βγαζει ματι ,πεταει τη βομβα ‘’και ξερεις ε? Το επομενο Σαββατο παντρευομαι’’ Εδω καπου σε αφηνω να φανταστεις το υφος μου…Ετρωγα φρουτακι και μονο που δεν μου βγηκε απο τη μυτη το μηλαρακι μου…Κοιτα Γκεσταπο μου ,κοριους δεν εχω βαλει ακομα σπιτι μας,οποτε θα σε απογοητευσω,οχι καλη μου δεν ξερω….Τελος παντων, δωστε βαση, και το τονιζω εχει σημασια ο παρακατω διαλογος μεγαλη σημασια…

σταλιν: Μαλιστα, και πως και το αποφασισατε?

γκεσταπο: Εεεε δεν ξερεις? Χρονια το λεγαμε...και να...
(μεταφραση : αφου πλακωθηκαμε πηρε ,τονιζω, πηρε την αποφαση να με παντρευτει)

σταλιν: Καλα...

γκεσταπο: Τι καλα...? Αυτο εχεις να πεις μονο?

σταλιν:Τι να πω? Και στα δικα μου?

γκεσταπο: Οχι αχαριστη, ενα να ζησουμε πχ?

σταλιν:Ε καλα, να ζησετε...

γκεσταπο: Εγω φταιω δεν φταιει κανεις αλλος...

σταλιν: Θες να κατεβω μηπως? (προσοχη στην απαντηση)

γκεσταπο: Δε βαριεσαι που να κατεβαινεις τωρα...

σταλιν: Οκ...Παντως αν θες να κατεβω πες το μου...

γκεσταπο: Οχι οχι...

σταλιν: Τι θα βαλεις...?

γκεσταπο: Εεεε τιποτα μωρε...δεν εχω βρει ακομα..αλλα...
(μετα απο μιση ωρα αναλυσης τι θα βαλει, φαντασου να ηξερε τι θα βαλει...της το κλεινω γιατι διαολιστηκα...)

Την επομενη βδομαδα ετυχε να μιλαω παλι σκαιπ με το μπαμπα...(Το σκαιπ φετος γ...Αυτο εχω να πω και τελος...) και μου λεει με τη κλασικη πλεον ατακα ‘’Ε Σταλινακι μου, λεμε με την Δ. να παντρευτουμε (δωστε βαση στο λογο...) γιατι το ετος ειναι δισεκτο...Ας με πυροβολησει καποιος...γιατι τοση συγκινηση δεν την αντεχει το νευρικο μου συστημα...Σας παρακαλω...! Βεβαια εδω πρεπει να προσθεσω πως αμεσως μετα την ανακοινωση, μου ειπε να ψαξω και καμια σχολη για ομπι να παω να κανω μαθημα design και σχεδιου , σρλουπ σρλουπ…Γιατι τωρα ξαφνικα μετα απο 20 χρονια θυμηθηκε εντελωωωως τυχαια πως πηρα το χερι του και εχω ταλεντο…Ελα καλε ? Εχε χαρη που θελω αλλιως θα σου λεγα…

Εν ολιγοις, οι δικοι μου τρελαθηκαν,ο ενας παντρευεται για να παρει τη συνταξη του συντρουφου του και ο αλλος γιατι το ετος ειναι δυσεκτο…κατι εχω κανει λαθος με αυτους τους γονεις…εγω δεν τους μεγαλωσα με αυτες τις αρχες και τα πιστευω…ειχα αλλα ονειρα για αυτους…Να παντρευτει κανεις απο ερωτα σκεφτηκε? Αλλα ξεχασα αυτο εννοειται...

Οχι δεν ειναι μονο αυτα…Εαν ηταν μονο αυτα καλα θα ταν…Αληθεια σας λεω καλα…

Μα ελα που βαλθηκαν και οι παππουδες μου να με στειλουν…(με στελνεις με στελνεις, με παρασερνεις…λαλαλα καααπως ετσι…) η γιαγια μου, μου ανακοινωσε ολο θυμο και σοβαροτητα,

γιαγια-μαγκαιβερ: θα φυγω να παω αλλου…
(για στακα γιαγια γιατι οικογενειακως εχετε βαλθει να με ξεπαστρεψετε…)

σταλιν: Τι εννοεις καλη μου γιαγια ‘’θα χωρισω ?’’

γιαγια-μαγκαιβερ: Θα χωρισω το παππου σου γιατι μου ειπε ψεματα οτι δεν ηξερε πως παντρευεται η Γκεσταπο....

σταλιν: Μαλιστα, μηπως υπερβαλλεις?

γιαγια-μαγκαιβερ: Οχι , θα αρχισω να ψαχνω σπιτι να παω αλλου...

σταλιν: Γιαγια με τετοια κριση θα αφησεις το σπιτακι μας οπου ενοικειο δεν πληρωνεις , οπου εχεις και τις αντικες σου που ποτε δεν με αφηνεις να κατσω...μπλα μπλα μπλα

γιαγια-μαγκαιβερ: Δεν με νοιαζει...Δεν ακουει δεν ακουει ο παππους σου αλλα καθε φορα που παιρνεις αυτι στηνει να ακουσει τι λεμε και τα λεει στη μανα σου...Κατα τ’αλλα δεν ακουει...

σταλιν: 55 χρονια παντρεμενοι τωρα το θυμηθηκες?
(καμιαν απαντηση...)

Το διαλογο δεν θα τον συνεχισω γιατι ξεπερνα καθε λογικη και δεν ειμαι σε θεση να να αποτρελαθω...Τι να πω μετα απο αυτο? Οι γονεις μου παντρευονται στο ‘’ανθος της ηλικιας τους’’ και οι παππουδες μου αλλοι που βρισκονται στο ‘’ανθος της εφηβειας τους’’ χωριζουν...Γαμος και διαζυγιο στραγαλοποιηθηκαν...

Και ρωτω εγω λοιπον...που εχω εξεταστικη σε μια δυο βδομαδες και ατελειωτες ωρες στο lab γιατι δεν βγαινει μια αναφορα μιας και η ηλιθια βλαμενη χαζη και πολλα αλλα συμφοιτητρια μου αποφασισε να παιξει lotto και εβαλε ψευτικα αποτελεσματα και κατεστρεψε πειραμα ενος μηνα? Και ρωτω εγω...αθωα και απλα εγω πως θα διαβασω? Και κυριως πως θα συγκεντρωθω οταν εχω για παρτενερ μια ηλιθια συμφοιτητρια , μαλλον στοκο ,μια γκεσταπο και ενα μπαμπα που ξαφνικα την ειδαν τσοβενα και μοιραζουν γαμους σα στραγαλια (μηπως να παντρευτω κι εγω?) και μια γιαγια που στα 70 της θυμηθηκε να χωρισει τον ανδρα με τον οποιο ειναι μαζι 55 χρονια? Πουλατε τρελα ε?

Θα πουλησω κι εγω...Εκλεισα νετ , τηλεφωνα τα παντα και αντε γεια σας...για ενα μηνα δεν θελω να ακουσω λεξη....οταν ηρεμισω τα ξαναλεμε...!

και καπως ετσι τα Χριστουγεννα τελειωνουν, η εξεταστικη ερχεται...και εγω για αλλη μια φορα τρεχω και δεν φτανω...

την κουρασμενη καληνυχτα μου
σταλιν

la Καταστασιον très απελπιστικ

Κι εκει που παω να κοιμηθω...ακουγεται το σκαιπ να κουδουνιζει...Εχεις γυρισει...εισαι λιγο πιωμενη κι ομως μπηκες να μιλησουμε...Μαρη, κακα περνας στην Ελλαδα ε? Σιχτιρ! Ουφ...θελω να με κραξεις γινεται? Να με βαλεις στη θεση μου οπως μονο εσυ ξερεις...Θα θελα τοσο να σουν εδω,να βγουμε, να τα πιουμε, να κλαψω και κλασικα να μου παιξεις ενα χαστουκι(κλααααααπ) να σκασω(μπααααμ)...Γιατι να σκασω πρεπει...! Να σκασω γιατι τοσο καιρο κρατιεμαι, το βλεπεις και το βλεπω...τοσο καιρο ζοριζομαι και με ζοριζουν...θελω να τους γραψω ολους...γινεται? Να φυγω για λιγες μερες...να χασουν τα ιχνη μου...μεταξυ μας,αν δεν ηταν η Γκεσταπο θα χα φυγει αυριο κιολας...

Οσο γραφω εσυ διαβαζεις ηλιθια ανεκδοτα...ρε μαλακισμενο σοβαρεψου...! Τι λεω...Ουφ...και ξανα ουφ...Τι θα γινει?
(σταματα να τραγουδας παραφωνη!!!) ... ''καλα που εισαι κι εσυ να μ'αγαπας πιο πολυ,και να μου λες δυο καινουργια παραμυθια...'' του ρου ρου του του...το ξαναλεω...εισαι παραφωνη...! Ειναι και η κοιλια μου που κλασικα με πονα...Εχω ορεξη να γκρινιαξω...Τοσο καιρο που εχουν συμβει τα τερατα δεν σταθηκα να γκρινιαξω...Θα γκρινιαξω λοιπον και μην ακουσω κουβεντα...

Κουραστικα να ακολουθω τα θελω των αλλων...Το να φυγω απο τη Λωζαννη ηταν ενα πρωτο βημα,αλλα πολλες φορες με ξεχναω και συνεχιζω να πεφτω στην ιδια παγιδα...Σταλινακι παιδι μου τι θες? Τραβα καντο και μη μιλεις...Εισαι κι εσυ να μου λες γιατι ποτε δεν κανω αυτο που πραγματικα θελω και εκνευριζομαι ακομα πιο πολυ...Γιατι αυτο που απορριπτουμε παντα δεν είναι το χειρότερο αλλά το δυσκολότερο? Κι ετσι θυσιάζουμε σιγά σιγά την ζωή μας, κομματάκι κομματάκι, γιατί έτσι είναι πιο ''ανώδυνο''. Τι παει να πει ανωδυνα? Δεν θελω ανωδυνα...θελω να τσακιστω αλλα να αξιζει...Και οταν θα κανω τον απολογισμό να δείξει απώλειες,απωλειες ομως που να αξιζουν το κοπο. Εξαλλου,τι αξια εχει να ζεις μια ζωη χωρις να χεις δοκιμασει ποτε την μαγεια της υπερβασης? ''Αν θες να αγιασεις πρεπει να αμαρτανεις...'' που λεει και ο Μαλαμας...

Δεν μου αρεσει να επιβιωνω...να ζω θελω...Δεν μου αρεσει να αποφασιζουν για μενα...ελευθερη θελω να μαι...(και απο μεσα σε φανταζομαι ανετα να μου φωναζεις ''ασβαχια'') πφφφ και σκεφτομαι κατι που ειχε πει ο Μπουκάι :

''Λέω λοιπόν,ότι, καμμιά φορά,το να μην εγκαταλείπεις κάτι είναι  θάνατος.Κάποιες φορές, ζωή είναι να παρατάς αυτό που κάποτε σ'έσωσε.Να αφήνεις πίσω τα πράγματα που μαζί τους είσαι δεμένος σφιχτά,επειδή νομίζεις ότι αν τα κρατήσεις θα σε σώσουν από την κατάρευση.'Ολοι έχουμε αυτή την τάση να δενόμαστε σφιχτά με ιδέες,πρόσωπα και καταστάσεις.Δενόμαστε με ανθρώπους,με χώρους,με τόπους γνωστούς,γιατί  είμαστε βέβαιοι πως αυτό είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να μας σώσει. Πιστεύουμε στο "γνώριμο κακό''.''

Waldorf αντε γαμησου...αυτο το κομματι δεν επρεπε να το βαλεις...σε μισω...!

Τερμα το παραληρημα για σημερα...
την εκνευρισμενη καληνυχτα(?) καλημερα πλεον(?)
Σταλιν.

''Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ’ αγκαλιάζει
κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του με πιάνει κρίση, σέρνεται απάνω μου τον έρωτα να ζήσει.'' οχι , οχι, οχι , δεν λεει για μενα παρτο αμεσως πισω...!

ηρεμια...

Το σπιτακι μου σιγα σιγα φτιαχνεται,περασε μια βδομαδα που χανομουν μεσα σε κουτες οπου μεσα στα πραγματα μου ξεπηδουσαν αναμνησεις καλα κρυμενες...(το προσπερναμε ομως αυτο...γιατι πονει). Εφτιαξα το κρεβατι,τις βιβλιοθηκες...Βεβαια,η ντουλαπα μου εσπασε, εμ δεν ειμαι δα και ο Μπομπ, να ρε παιδι μου σε τι χρειαζεται ενας ανδρας...Καλα να λες που δεν μου πεσε στο κεφαλι,φθηνα την εβγαλα με μια , δυο αντε πεντε μελανιες...Ετσι προς στιγμην τα ρουχαλακια μου βολοδερνουν ειτε στο πατωμα ειτε σε κουτες (κατι που με εκνευριζει αφανταστα γιατι ειναι ακαταστατο το σπιτι). Ερχονται ομως οι πρωτες διακοπες και θα σου πω εγω στο ΙΚΕΑ θα τη βγαλω...

Το διαβασμα μου μπαινει σε προγραμμα...Προσπαθω να βαλω σε ταξη τη σκεψη μου και να μαι μια συνεπεστατη φοιτητρια...Βρηκα και το τμημα που θα παω του χρονου. Βλεπεις, του χρονου επιλεγουμε ακομα πιο εξειδικευμενο τομεα ''biologie cellulaire et physiologie'' λες? Αιντε να δω...κι ''οπου φταξομε'' που λες κι εσυ. Βρηκα και καθηγητη να με παρει στο εργαστηριο του (φορεσα το χαμογελο και ας τολμουσε να πει οχι!)...Ενα μικρο θεματακι με τη συγκεντρωση εχω...αλλα που θα παει θα το διαλυσω...

Η δειλια του χωνευεται...αν και να αλλαξει χλωμο το βλεπω. Εδω ειμαι το ξερει...αλλα οσο αυτο δεν με πνιγει. Περα απο αυτο δεν θελω να μιλησω ξανα για κατι που με πληγωσε αρκετα...Οι φιλοι δεν χανονται τοσο ευκολα...ελπιζω κι εσυ να ξυπνησει καποια στιγμη και να μην με βγαλει ψευτρα...(ειναι και αυτο το κωλο ενστικτο που δεν σταματα να πιστευει...)

Ηρεμα...το τελευταιο καιρο ολα ειναι ηρεμα...Ελπιζω να πανε ολα καλα...Το χρειαζομαι, το χρειαζομαι οσο τιποτα αλλο!

την καληνυχτα μου,
σταλιν.

ΥΓ. Εσυ που γελας (μη νομιζεις, σε βλεπω...) και μενα με εκπλησσεις ευχαριστα...! ;)