Η ζωη μας μια φορα μας δινεται...

''γιατι υπαρχουν κι ανθρωποι που γινονται κομματια''...ετσι κι εγω με κατι απλο...ενα αποσπασμα απο το Χρονη Μισσιο...που με εβαλε σε σκεψεις και οπως ηταν αναμενομενο με εκανε, κομματια...για αυτο το αυριο που δεν θα ρθει ποτε λοιπον. Αραγε, θα καταλαβεις?

''Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται, άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και μείς τι την κάνουμε, ρε αντί να την ζήσουμε;

Τί την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την...

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα...

Έτσι, μ'αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες σα να μας είναι βάρος, και μας είναι βάρος, γιατί δε ζούμε, κατάλαβες;

'Ολο κοιτάμε το ρολόι, να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών, αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να παίξουμε και να χαρούμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και τον διπλανό μας...

Όλα, όλα τα αφήνουμε για το αύριο που δε θα 'ρθει ποτέ...

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για εμάς… Όμως το αφήσαμε για αύριο…

Για να πάμε που;

Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος και δεν πάμε πουθενά αλλού, παρά μόνο στο θάνατο, και μεις οι μ......, αντί να κλαίμε το δειλινό που χάθηκε άλλη μια μέρα απ'τη ζωή μας, χαιρόμαστε.

Ξέρεις γιατι;

Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό, χωρίς καμμία ελπίδα ανάστασης, θάνατο, διότι αυτός είναι ο θάνατος. Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος, είναι μετάβαση, είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ, σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δε δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί θα δώσεις χάρη και ομορφιά, όπως η Μαρία που φούνταρε προχτές απο την ταράτσα για να μην πεθάνει.

Ήρθανε να την πάρουν και η Μαρία είπε το όχι με τον πιο αμετάκλητο τρόπο. Πήγαμε στην κηδεία της και τι άκουσα τον παπά να λέει: "Χους ει και εις χουν απελεύσει". Και τότε κατάλαβα πως η Μαρία σώθηκε. Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια ..." ''

την καλημερα μου,
σταλιν.

ΥΓ. ''δεν υπάρχει μισή αλήθεια η όταν μας βολέυει αλήθεια..γιά να ''βολέψεις'' μιά ανασφάλειά σου στιγμιαία -επειδή δεν πιστευεις σε σένα τα γαμείς όλα..και δεν λέω καλά είναι τα γαμίσια...αλλα όταν είναι ισότιμα όμως.. και ισόποσα...'' και καπως ετσι η θεια μου με εβαλε στη θεση μου, για αλλη μια φορα...λες παααλι να χει δικιο? Παλι να πεφτω εξω?

Και τελικά δεν αντέξαμε…

 

 

”Τους ανθρώπους της ζωής μου θα 'θελα να τους κρατήσω
τα αγρίμια, τους αγγέλους και τους πιο κανονικούς
όσους άφησαν σημάδι, όσους πήρε το σκοτάδι
τους εκείνους, τους τυχαίους, τους πολύ προσωπικούς…”

waldorf

Προβληματικη οπως παντα...

Διαβαζω την αναρτηση σου...Η αληθεια ειναι οτι το τελευταιο καιρο δεν εχω χρονο...Δεν εχω χρονο για τιποτα...Κυριευμενη απο τα προβληματα μου, που μου μοιαζουν για ακομη μια φορα αβαστακτα. Οι λογοι παμ-πολλοι... τους ξερεις. Η αληθεια ειναι οτι μου χεις λειψει,ειναι τοσα αυτα που θελω να σου πω και...κατι με σταματα...Εξαλλου ξερεις τη κατασταση...ξερεις?

To μονο που με γεμιζει πλεον ειναι η σχολη...Τα πρωινα ξυπναω και ευθυς χωνομαι μεσα σε ενα εργαστηριο αναμεσα σε μικροβιολογιες , κυτταρικες, βοτανολογιες,ιστολογιες...οπου μετα απο 4 ωρες πανω απο ενα μικροσκοπιο και καλλιεργειες ιων και βακτηριων...εχω και μαθημα,κυριολεκτικα το λατρευω αυτο το κομματι της μερας.Φανταστικα σου λεω, εαν εξαιρεσεις το αγχος μου να τα κανω ολα τελεια...Στο πα, αν δεν κανω αυτο που γουσταρω αριστα θα με πατησω κατω! Απο κει και περα ομως? Τα πραγματα μου ακομα σε βαλιτσες και σε κουτες.Υπομονη, επιμονη και αναμονη μεχρι τις 5 Οκτωβρη που επιτελους παω στο χωρο μου...Κι ολα τελεια μεχρι εδω ε? Που ειναι το προβλημα?


Το προβλημα, το προβλημα,το προβλημα ειμαι εγω!Που συνεχιζω να μαι το κακομαθημενο κοριτσακι που επειδη δεν ηρθαν οι καταστασεις οπως ονειρευοταν...σκυβω το κεφαλι, χτυπαω το ποδι κατω και ρωτω συνεχως ''γιατι,γιατι,γιατι''...Μερα παρα μερα αντιλαμβανομαι ποσο σκληρος ειναι τελικα αυτος ο κοσμος. Πως δεν πρεπει πλεον να εχεις σε κανενα απολυτως εμπιστοσυνη...Απο κει που δεν το περιμενεις τελικα , θα σου ερθει η κατραπακια...Πονεσε γιατι το τελευταιο ατομο που περιμενα να με αδειασει ετσι ηταν Αυτος.

Δεν τρεφω αυταπατες...ολοι εχουμε μια αχειλλιο πτερνα...! Αυτος ομως ηταν παντα εδω...Τι φοβαται τοσο? Τελεια δεν ειμαι και ουτε θα γινω...επρεπε να το χε αντιληφθει μετα απο εφτα χρονια φιλιας.Δεν ζητησα κατι παραπανω αλλα να με στηριξει...Να με στηριξει οπως εκανε αλλοστε τοσα χρονια...κι ομως...καθοταν βουβος στη γωνια σου παρακολουθοντας να τρωω τα χτυπηματα το ενα μετα το αλλο. Αναρρωτιεμαι δεν τον πονεσε? Εκεινη τη στιγμη τον κοιτουσα σαν να περιμενα το αυτονοητο...κι εκεινος απλα συνεχιζε να κανει οτι εκανε 27 χρονια τωρα...να ναι σιωπηλος.

Είναι όμορφη η ζωή.... μου λεει ο παππους μου. ''Πίστεψέ με... Αξίζει να τη ζει κανείς, έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές.... Μα να θυμάσαι πάντα, , πως αύριο ξημερώνει μια καινούργια μέρα... Δε σταματάει πουθένα η ζωή. Δεν σου κάνω το δάσκαλο… Ένας γερό – ξεκούτης είμαι.... κι αν σημερα πονας....αύριο θα ‘ναι μια καινούργια μέρα, κοριτσι μου.. Πλύσου, χτενίσου, ψιθύρισε ένα τραγουδάκι και ξεκίνα.. Δεν ξέρω τίποτα άλλο να σου πω, έζησα τόσα χρόνια σ’ αυτή τη γη....Δεν αρνήθηκα ποτέ τα λάθη μου.... Δε γουστάρω τους ανθρώπους που είναι ατσαλάκωτοι. Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς; Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα...Κι όταν τσακίζεσαι, να ‘χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου, με χαρά μου.. Φτου κι από την αρχή τώρα... Όχι κακομοιριές και κλαψούρες. Η ζωή είναι όμορφη, κοπελα μου, μόνο όταν την ζεις… Όταν κυλιέσαι μαζί της... Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα... Κράτα τις αναμνήσεις σου και προχώρα...Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’ αυτό το κόσμο... Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης…''

Δεν θελω αναμνησεις...για τα επομενα χρονια θελω απλα να διαβαζω γινεται? Δεν θελω ουτε αναμνησεις ουτε τιποτα...απλα να επιβιωνω και να μην αισθανομαι...γιατι τελικα το συναισθημα οπως το φαι μου κανουν αρκετα κακο...Τωρα που το θυμηθηκα λεγοντας φαι...με βλεπω να μενω πουθενα γιατι οι μερες αφαγιας εφτασαν τις εφτα...δεν προλαβαινω στο πα? Διαβασμα , αχγος και απογοητευση για κατι που ειχα και μαλλον εχασα...

Λες αμα παω επιτελους στο διαμερισματακι μου να ηρεμισω? Το ευχομαι...

την κουρασμενη καληνυχτα μου.
σταλιν

Ταξίδι…

Ο ήλιος που δύει πίσω από τα γκρίζα σύννεφα, η θάλασσα που παίρνει σκούρο χρώμα από τα σύννεφα και η βροχή που πέφτει…βράδιασε και από μακριά φαίνονται τα φώτα από τα μέρη που προσπερνάμε, φώτα από σπίτια και δρόμους. Κι είναι η ώρα, το ταξίδι και ο καιρός που με κάνουν να σκέφτομαι πως κάθε φθινόπωρο νιώθω μόνη, αλλά φέτος έχω εσένα. Κι όμως δεν είσαι εδώ τώρα που τα σκέφτομαι αυτά κι εγώ νιώθω μικρή κι αδύναμη, σαν η βροχή να βαραίνει την καρδιά μου και χρειάζομαι την αγκαλιά σου που τώρα δεν μπορώ να έχω… Κι αναρωτιέμαι αν θα αντέξουμε..κι ανησυχώ… Κι έτσι δυναμώνω τη μουσική στ’ ακουστικά μου, κοιτάω το σκοτάδι και ρίχνω το φταίξιμο στη βροχή για τις ανησυχίες μου. Λες αύριο να φύγουν όταν στεγνώσει η βροχή;

Την κουρασμένη και βροχερή μου καληνύχτα,

Waldorf

“I am small
I'm needy
Warm me up
And breathe me”

Αλλαγή εποχής

Κι έτσι ξαφνικά ο καιρός συννέφιασε κι άρχισε να φυσάει και ξέσπασε καταιγίδα. Έξω μυρίζει βροχή και τις κουρτίνες μου τις παίρνει ένα φθινοπωρινό αεράκι. Κι έτσι ξαφνικά με έπιασε η φθινοπωρινή μελαγχολία. Από αύριο Σεπτέμβριος και πρόγραμμα διαβάσματος (πολύ πριν από αύριο) και σχολή, τρέξιμο, καθημερινότητα… Είναι όμως μια περίεργα ωραία μελαγχολία.

Όλα αυτά που θα ξεκινήσουν είναι επιλογή μου, κομμάτι μου, πράγματα ευχάριστα. Όλα αυτά συμπεριλαμβάνουν και φίλους, ποτά, καφέδες στα γρήγορα, ξενυχτισμένες φάτσες το πρωί στο αμφιθέατρο, αναβολές στο ξυπνητήρι, χουχούλιασμα στο κρεβάτι και “ποιος πάει τώρα για μάθημα!”. Κι όλα αυτά είναι ο λόγος για να μη στεναχωριέμαι που ξεκινάει η χρονιά, αλλά να χαίρομαι!

Κι έτσι ο μουντός καιρός και η καταιγίδα μου έφεραν τη μελαγχολία του φθινοπώρου και μαζί την ανυπομονησία της χρονιάς που έρχεται. Και κάθομαι στο μπαλκόνι μου που μυρίζει βροχή κι έχει δροσιά ενώ από μέσα παίζει μουσική κι όλα είναι μελαγχολικά υπέροχα. Αλλαγή εποχής και αλλαγή του πως νιώθω γι αυτήν… :)

Σας αφήνω με ένα δείγμα της μουσικής που ακούω και μια φράση που διάβασα κάπου σήμερα και πολύ μου άρεσε:

“Μου κρατάει το χέρι. Δεν πειράζει που δεν υπάρχει κάποιος δρόμος να περάσουμε. Ντύνεται μόνο και μόνο για να πάμε βόλτα.”

Σας στέλνω την φθινοπωρινή μου καληνύχτα,

waldorf.

Απίστευτα!

Τρίτη απόγευμα: ο καφές μου κατέληξε σε προσπάθεια να φύγω από το κέντρο της πόλης τρέχοντας γιατί γίνονταν επεισόδια για…τον Ολυμπιακό Βόλου!!! Δακρυγόνα, φωτιές, τραυματίες. Μέχρι τις 2 το πρωί στο κέντρο γινόταν χαμός. Η πόλη βανδαλισμένη μέσα σε λίγες ώρες. Και έχω τόσο εκνευριστεί... Αναρωτιέμαι αυτοί οι άνθρωποι δεν χάνουν τις δουλειές τους; Δεν απειλούνται από την κρίση; Δεν έχουν αίσθηση τι γίνεται στη χώρα; Άνθρωποι από 16 μέχρι μπορεί και 60 νοιάζονται μόνο για την ομάδα τους;Κατεβαίνουν στο κέντρο, σπάνε, καίνε φωνάζουν γι την ΟΜΑΔΑ τους;;;;;;;;; Πού ζούμε; Η χειρότερη σκέψη ήταν πως τόσο πωρωμένα δεν πάμε να διαδηλώσουμε ούτε για την παιδεία, ούτε για την υγεία και την οικονομία.

Και χτες η ειρηνική πορεία στο Βόλο δεν έγινε ούτε για τις αλλαγές στη παιδεία και το νέο νομοσχέδιο που ψηφίστηκε, αλλά για τους συλληφθέντες οπαδούς της προηγούμενης μέρας…! Με πιο απλά λόγια ελληνική πραγματικότητα! Τι να πει κανείς;; Παίρνω λοιπόν τα νεύρα μου και την αγανάκτηση μου και πάω να διαβάσω..γιατί η ελληνική πραγματικότητα συμπεριλαμβάνει και την εξεταστική Σεπτεμβρίου.

Απορημένη, συγχυσμένη και διαβαστερή,

Wadlorf

Ποσο θα θελα να παρω τα πραγματα μου και απλα να μην ξαναγυρισω...Οχι πως δεν περιμενα να χουμε τετοια καταληξη, απλα ηλπιζα πως φετος δεν θα επεφτα στη παγιδα και δεν θα με ενοιαζε οτι κι αν ελεγαν. Πως γινεται ομως? Πως γινεται να γραψω τη γκεσταπο και τις μαλακιες της?

Οχι και τοσο ευκολα λοιπον, οι διακοπες φτανουν στο τελος τους, και την ερχομενη Πεμπτη επιτελους φευγω. Θα προτιμουσα να μπορουσα να την αντιμετωπισω αλλα δεν μπορω. Καθε καλοκαιρι που φευγω , φευγω λεγοντας ''Τελευταια φορα.'' ποσες τελευταιες φορες πρεπει να ξεστομισω μεχρι να μην με νοιαζει...? Να μιλα και ειτε ακουω ειδησεις ειτε εκεινη να αδιαφορω.

Ειχε να με δει 8 μηνες και προκοψε να μου το χαλασει. Μετα αναρρωτιεται γιατι σταματησα να περναω χρονο μαζι της και γιατι την αποφευγω οπως η γατα το νερο ...Αυτη η προβολη του εαυτου της πανω μου μπορει να με στειλει κατευθειαν στο Δαφνι.Το ξερω οτι καποια στιγμη πρεπει να την αντιμετωπισω...αλλα οι δυναμεις μου δεν με βοηθουν...Πως να αντιμετωπισεις λογικα ενα ατομο που ειναι κατεξοχην παραλογο?

Δυο χρονια στην Ελβετια και το μονο που ελεγα ηταν ''Αντε να γυρισω Ελλαδα, να ηρεμισω'' και τωρα? ''Αντε να φυγω απο την Ελλαδα να ηρεμισω''...Σταματησα να κατεβαινω Χριστουγεννα και Πασχα και τωρα σκεφτομαι να κοψω και το καλοκαιρι. Αν δεν ηταν ο παππους , η γιαγια και η waldorf παιζει να μην ξανακατεβαινα...Ομως , και η φυγη δεν ειναι λυση. Ποια ειναι η λυση? Να κατεβαινω και ενω ξεκιναω με τη καλυτερη διαθεση να γυρναω στη Γαλλια και να νιωθω μονο εκει ανακουφιση?

Ολος αυτος ο παραλογισμος που τη δερνει και η νευρασθενεια που τη διακατεχει κοντευει να τρελανει και μενα...Εχω τοσο θυμο, τοσα νευρα, τοσο μισος μεσα μου που νιωθω πως θα εκραγω...Πριν κατεβω δεν ημουν ετσι, ημουν ηρεμη, χαλαρη... Αλλα την κοιταω και το μονο που θελω ειναι να της κοψω τη γλωσσα και να μην ξαναβγαλει κιχ!

την νευριασμενη καλημερα μου,
σταλιν.