Μυστικά? 7 μικρά μυστικά λοιπόν…

Επειδή μέρες τώρα κάνω βόλτες από blog σε blog βλέπω να γράφετε όλοι μυστικά ζήλεψα…

Ας γράψω και εγώ λοιπόν…

 

 

7. Όταν πρωτοήρθα εδω δεν μπορούσα να κοιμηθώ μόνη και κοιμόμουν με τη  waldorf  στο skype ή με το λαπι τοπι να παίζει μουσική ή ταινίες…Ακόμα και τώρα είναι μέρες που ο φόβος αυτός με επισκέπτεται και δεν μπορώ με τίποτα να κοιμηθώ!

6.Έχω σκεφτεί άπειρες φορές να τα παρατήσω όλα και να πάω στη Καλών Τεχνών στη Γάλλια, να πιάσω δουλειά και να μην ξανά επικοινωνήσω με τους δικούς μου ποτέ πια!

5. Στα 19 μου άρχισα να έχω μια πιο ουσιώδης σχέση με το μπαμπά μου, μέχρι τότε ήμασταν απλά δυο ξένοι. Με έπαιρνε κάθε Σαββατοκύριακο σπίτι και εγώ καθόμουν στο δήθεν δωμάτιο μου και μετρούσα τις μέρες αντίστροφα για να πάω στη μαμά. Τώρα δεν ξεκολλά ο ένας από τον άλλο!

4. Από μικρή είχα ένα κόλλημα με τα δέντρα και σκαρφάλωνα πάντα στο πιο ψηλό κλαδί, μια μέρα λοιπόν η μάνα μου ήθελε να φύγουμε νωρίς από το σπίτι κάποιων φίλων και εγώ επειδή δεν ήθελα πήγα και σκαρφάλωσα σε ένα πολύ ψηλό δέντρο και δεν κατέβαινα με ΤΙΠΟΤΑ! Μέχρι που κάλεσαν τη πυροσβεστική και κατέβηκα θέλοντας και μη!

3. Πέρυσι κατέβηκα Ελλάδα κρυφά ενώ οι δικοί μου νόμιζαν ότι ήμουν Γενεύη! Δεν άντεχα άθελα Ελλάδα , μεγάλη στέρηση! Μπορεί και φέτος να κατέβω το Πάσχα Ελλάδα, Ζυρίχη εννοώ :p

2. Πάντα είχα ένα  μεγάλο κόλλημα με τη μουσική και  με το ραδιόφωνο,και θα θελα κάποια στιγμή να ασχοληθώ επαγγελματικά.

1.Στο γυμνάσιο αντιπαθούσα τρελά τη waldorf ,μου φαινόταν πολύ απόμακρη και ψηλομύτα για αυτό και την απέφευγα συνειδητά. Έλα όμως που στο λύκειο ο τότε κολλητός μου τη γούσταρε και πήγα κι έκατσα μαζί της για να τον βοηθήσω…και από τότε? Απλά είναι ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ζωής μου!

 

 

την καλημέρα μου

Στάλιν

Εκρήξεις ντοπαμίνης…!

 

    

Έψαχνα κάτι στο γιουτουμπι και έπεσα πάνω στην προφορική μας ανάρτηση…κι επειδή ο εγκέφαλος εντοπίζει πιο γρήγορα τη χαρά από τη λύπη έσκασα ένα τεράστιο  χαμόγελο,έκρηξη ντοπαμίνης. Ντοπαμινη , ντοπαμινη , μια ουσία (νευροδιαβιβαστής) που υπάρχει  στον εγκέφαλο η οποία βοηθάει  την μεταφορά του ηλεκτρικού ρεύματος σε βιοχημικό ερεθισμό από το ένα κύτταρο στο άλλο σε έναν χώρο που λέγεται συναπτική σχισμή….μπλα μπλα μπλα…τα μάτια μου έχουν θολώσει λίγο πολύ από τη κούραση! Ποιος διαβάζει κυτταρική? Πριν από ένα τρίωρο γύρισα , πήγα  για ένα ‘’γρηγορο’’ καφέ …με τόσο όμορφη μερααααα είναι δυνατόν να μην βγεις?

Είναι μέρες σαν αυτή που μου λείπεις πολύ μπουμπούνα! Τι να πρωτο-θυμηθώ? Που ήρθες εδω (φτουυυυυ) και ήταν σαν να μην ήσουν μακριά ούτε μια μέρα.Ξεχάστηκε ο Βόλος και τα 2020 γαμημένα χιλιόμετρα! Θυμάσαι εκείνο το Σάββατο που είχα τη φαεινή ιδέα με τέτοιο τεεεελειο καιρό να πάμε Βέρνη? Ως υστερικό και αντιδραστικό φόρεσα κοντομάνικο ζιβάγκο - ήθελα να ξέρα πως μου κόλλησε ότι έκανε καύσωνα με μηδέν βαθμούς- και εσύ έσπασες την υπέροχη μου ομπρελιτα και γίναμε…(οοοοταν φυσά,ομπρέλα δεν ανοίγουμε,νταααααξει?) σα βρεγμένες γάτες…Μόνο με πρόσθιο δεν γυρίσαμε στη Λωζάννη με τόση βροχή εκείνη τη μέρα.Καλά δεν λες που βρήκαμε προσωρινό καταφύγιο στα Starbucks…??? Μμμμ, εκείνο το υπέροχο κοκκινιστό σου , που μετά από 10 ώρες μάθημα φάνταζε ακόμα πιο θεϊκό και εγώ τώρα έχω πεθάνει στα λαχανικά (στατιστικά, όποτε μένουμε μαζί τρώω απίστευτα πολύ). Ταααα βράδια που με άφησες να κοιμάμαι μονή που τα πας? Δεν ντρέπεσαι? Πόση ώρα έψαχνα τα δρομολόγια για Allaman ? Και πήγες και τα βρήκες εσύ καμαρωτή καμαρωτή? Πανάθεμα με που και μιλώ γαλλικά και φοράω και γυαλιά!!! Ααααα και τότε που μου κόλλησε ντε και καλά να πάρω πουφ και επειδή ήθελε φούσκωμα αλλά η τρουπά ήταν τεραστία (ναι είναι πουφ υπερπαραγωγή) και το φούσκωνα με το καλαμάκι? Είχα αλλάξει από το ζόρι οχτώ χρώματα.Να σταματήσω? Που λόγος? Κι εσύ σα βλάκας αντί να με βοηθήσεις είχες λιώσει στο γέλιο! Το παγωτό που φάγαμε στους Ιταλούς με -1 βαθμούς κελσίου? Ή να ξεχάσω το γατουυυυλη που δεν μου πήρες ? -θέλω γατουλη και μέχρι να μου πάρετε δεν θα σταματήσω να το λέω-στοοο κάτω κάτω υποχρέωση σου είναι επειδή είμαι μακριά!!!-

Τέλος πάντων, κάτσε  εσύ εκεί τώρα να με κοιτάς από το skype με αυτό το βλέμμα που και να θέλω να του κρυφτώ αδυνατώ!!! (σταμάτα να ξέρεις τις κινήσεις μου , πριν καν καλά καλά τις κάνω ή και τις σκεφτώ!) Και να με ακούω πάντα να λέω ‘’Πααααλι δίκιο είχες , είδες?’’ Μα μια φορά να σε βγάλω λάθος άχτι το χω! Φτου!

Σταματώ το παραλήρημα όμως… !

Αν και η βδομάδα αυτή δεν ξεκίνησε με τις καλύτερες προοπτικές ,τελειώνει πολύ καλά οφείλω να ομολογήσω! Καααατι πάει να γίνει, λες ε? Πήγα καφεδάκι χθες με το χαμένο  Μ. πολύ μου χε λείψει ! Σήμερα πήγα από το σπίτι της L. είπε η μια το πόνο της στην άλλη και κάπως ηρεμίσαμε! Τι πόνο? Η L. δεν μπορούσε να λύσει κάτι ασκήσεις στην Γραμμική Γεωμετρία και κάτσαμε και την είδαμε (ωραία περνάμε!!!) και εγώ στο κόσμο μου με τις έγγραφες…κάναμε το συνηθισμένο μας τσιγαράκι στο πανυπερτελειο μπαλκόνι της  και πηρά το δρόμο της επιστροφής…αιματηρής επιστροφής πιο σωστά αφού όλος ο δρόμος ήταν πίκτρα στο αίμα! (δεν αστειεύομαι). Χθες λέει ένας έπιασε τη γυναίκα του με το γιο του και τη σκότωσε! Στην τοοοοσο ήσυχη πόλη της Λωζάννης? Κι ομως, να τι κάνει η υπερβολική οργάνωση…Τελικά αυτός ο κόσμος δεν θα παψει να με εκπλήσσει ποτέ! Αν και το δυστύχημα είναι που έπαψε πια να με σοκάρει)

Πρέπει να πάω να διαβάσω όμως και για αυτό παραθέτω ένα κομμάτι που μου ρθε σήμερα,φλασια και μου θυμίζει πολλά. Παλιό σπίτι, η μαμά στη κουζίνα να φτιάχνει πρωινό -τότε ήτο μαμά τώρα γκεστάπο- ο μπαμπάς να ροχαλίζει και εγώ να βάζω στη διαπασών το παρακάτω κομμάτι να αρπάζω το Πάσα (ο τότε επικός μου γατουλης) να χορεύω και να τραγουδώ (να τραγουδώ είπα? να προσπαθώ μάλλον)

 

φιλιαααα

Στάλιν

ΥΓ. Η L. πήρε όχι ένα αλλά δυο γατουλιδες…θελω κι εγωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!!!!

αλλάζουμε…

 

Μετά από μια εβδομάδα προσαρμογής σε αυτή τη θεσπέσια και τέλεια οργανωμένη πόλη καιρός ήταν να γράψω…Δεν ξέρω γιατί αλλά το τελευταίο καιρό δεν μου βγαίνει ,δεν μου βγαίνει…τι το θελα και κατέβηκα? Τι το θελα? Είχα προσαρμοστεί από το καλοκαίρι και με το που κατέβηκα, άλλο που δεν ήθελα,εγκλιματίστηκα ευθύς αμέσως στην νοοτροπία της τέλειας χώρας μας,και από τότε που γύρισα  αδυνατώ να προσαρμοστώ , πάω σχολή ανόρεκτη και άμα χάσω και κανένα μάθημα άλλο που δεν θέλω!!! Το πήρα απόφαση και έστειλα κάποιες αιτήσεις για άλλες σχολές…θέλω χρόνο για τον εαυτό μου…τον χρειάζομαι! Όσο ήμουν Ελλάδα, είτε ήμουν για καφέ , είτε διάβαζα τα βιβλία μου , είτε πλακωνόμουν ε τη Γκεστάπο (περίεργο?), είτε κάτι θα με απασχολούσε, είτε πήγα στο μπαμπά, στον άνδρα,είτε με πάππου και γιαγιά…Γενικά, όλοι ήθελαν να με δουν και να περάσω χρόνο μαζί τους,που στην ουσία δεν έκανα όσα ήθελα…Δεν πειράζει όμως, το χρειάζονταν…Αν και δεν έμεινα λοιπόν λίγο μόνη δεν έμεινα να σκεφτώ που πάω, τι κάνω , τι θα κάνω…Αυτό όμως που κατάλαβα είναι ότι κάτι πρέπει να κάνω , και θα το κάνω!!!!

Γύρισα λοιπόν, και μετά από τρεις μέρες ,ήρθε να με επισκεφτεί η Α. η τρίτη της παρέας…!( δεν λεω ευχάριστη έκπληξη αλλά ζορίζομαι και 6 μέρες δεν είχα…ένα τριήμερο ναι!) Πάντα απέφευγα να είμαι μόνη με την Α. άμα είμαστε μόνες, καταπιέζομαι…καταπιέζομαι πολύ. Γιατί? Γιατί είμαι ηλίθια, έχω τύψεις και της κάνω όλα τα χατίρια. Εκείνη από την άλλη είναι ένα άτομο  που δεν ξέρει να συμπεριφέρεται σωστά, σκάφτεται ΜΟΝΟ γκόμενους (δεν λέω καλοί και αυτοί, αλλά ποσό να μιλήσεις πια, κάποια στιγμή δεν γίνεται όλο τα ιδία λες,κουραζεσαι) , εκμεταλλευτεί καταστάσεις και  μιλεί και πολύ άσχημα! (κάτι που δεν το αντιλαμβάνεται γιατί έτσι έχει μάθει). Δεν μπορώ να είμαι στο κέντρο του Ηρακλείου και με φωνάζει ξεκωλιάρα γιατί το θεώρει αστείο και να πέρανε φίλοι του μπαμπά μου (μην γελάς ΕΣΥ σε βλέπω) Μπορείς να με χαρακτηρίσεις πολλά , ανασφαλή, υποχόνδρια (ναι είμαι !) μπλα μπλα μπλα εκτός και αν το χιούμορ μου έγινε ελβετικό! Λεπτομέρεια σκέπτεται κάποιος εξωτερικός παρατηρητής, όταν όμως μαζεύονται πολλές τέτοιες…αρχίζεις και ασφυκτιείς! Δεν λέω ότι εγώ εκφράζω με το ‘’σεις και με το σας ‘’αλλά γενικά ξέρω να μη ξεπερνώ κάποια όρια! 

Πως γνωριστήκαμε…???Πριν από λίγα χρόνια κόλλησα με τις δυο, την τρελή και τη waldorf  (πιο πολύ με τη τελευταία αλλά δεν είναι του παρόντος) και απλά η Α. ήταν ένα bonus εφόσον έκαναν παρέα οι τρεις τους στο φροντιστήριο! Αρχικά , έβλεπα πως, δεν ταιριάζουμε πουθενά , μα ΠΟΥΘΕΝΑ! Αλλά έκανα υποχωρήσεις, εμπιστευόμουν τις άλλες δυο.

Βεβαία κακά ψέματα όσο κι αν το θες , κάποια χάσματα δεν γεφυρώνονται ποτέ! Άσπρο εμείς μαύρο εκείνη, όταν είναι να βγούμε κάθε μα κάθε φορά περνάμε κανένα δίωρο στα τηλεφωνά γιατί εμείς θέλουμε κάτι ήσυχο και με ωραία μουσική και εκείνη κλαμπ και κόσμο να βλέπει…Γενικά  από όσο μας θυμάμαι,στη παρέα δεν έλειψαν ποτέ οι τσακωμοί διότι πάντα κάτι συνέβαινε…Πάντα κάτι δεν καταλάβαινε καλά η Α., θα παρεξηγούσε , θα θύμωνε και έπρεπε να κάνουμε πίσω…Πόσα καλοκαίρια πλακωνόμασταν μεταξύ μας,γιατι η Α. δεν θέλει το στέκι μας ξαφνικά το τελευταίο πεντάλεπτο,αλλά παραλιακή, πόσες φορές δεν βγήκαμε γιατί το μπλουζάκι αυτό τη χοντραίνει, μέχρι να αποφασίσουμε σε πια θάλασσα θα πάμε (?) πάει είχε νυχτώσει, γιατί παρεξήγησε κάτι , γιατί δεν δέχεται κανενός είδους σχόλιο και κριτική (Τι σκατά? Ρε βλάκα άμα φοράς τα ‘’ τέλεια ’’ αθλητικά σου δεν στο λέω?  Πέταξέ τα!!! ) .γενικά 3 χρόνια τώρα είμαστε στρατιωτάκια, μην πεις αυτό θα παρεξηγήσει , μην το άλλο θα θυμώσει, θα στεναχωρηθεί, θα θα θα… ---> προβλήματα που έχει ο κόσμος ε?

Τώρα αναρωτιέστε γιατί κάνω αυτή την εισαγωγή…γιατί άραγε? Γιατί νιώθω προδομένη και ψυχολογικά πιεσμένη!

Αυτό το καλοκαίρι για μένα και για τις τέσσερις μάλλον, θα έλεγε κάνεις πως ήταν ένας οιωνός για το τι θα επακολουθήσει, αφού περάσαμε 1 εβδομάδα στο Ρέθυμνο στην οποία δεν έβγαινε μαζί μας γιατί δεν τις έκανε το τζιν και καλά να πεις πως το έλεγε από πριν? Όχι,αφού είχαμε όλες ετοιμαστεί και περιμέναμε στη πόρτα εκείνη να δηλώνει τελευταία στιγμή να μείνουμε μέσα  (δεν λέω και εγώ κατέβηκα από Λωζάννη τέρας…αλλά με το που πάτησα Ελλάδα προσπάθησα και τα έχασα αυτά που πηρά, το ήθελα όμως) .

 

 Κακά τα ψέματα άμα δεν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου , δεν μπορείς να νιώσεις και με κανέναν άλλο! Προσπαθήσαμε πολλές φορές να την βοηθήσουμε αλλά εφόσον δεν θέλει να βοηθήσει τον εαυτό της μόνη της εμείς πως? Όταν πάχυνα ήθελα να το ακούσω από εκείνες,γιατί έτσι θα το κλεινα πιο εύκολα (δεν σχολιάζω πως δεν λεγάτε τίποτα), αλλά όταν δεν το δέχεται κάποιος,και θεώρει κακοπροαίρετη ακόμα και μια συμβουλή από τους φίλους του…γιατί εδω μιλάμε για θέμα υγείας όχι 5 κιλά παραπάνω…Απλά, σταματάς να πιέζεις και αποφασίζεις πως δεν θα χαλάσεις ένα ακόμη βράδυ! Έξαλλου, τα προβλήματα μας όλα ξεκινούσαν και ξεκινούν από αυτό…δεν νιώθει καλά με τον εαυτό της!

Ως φίλη δεν μέτρησα ούτε τι έδωσα ούτε τι πήρα από αυτή τη σχέση, δεν μου αρέσει και δεν με εκφράζει, με εξοργίζει όμως γιατί όταν ήρθε εδω έκτος του ότι δεν σεβάστηκε το χώρο μου, δεν βγήκαμε ούτε ένα βράδυ κάτι που δεν με ενόχλησε ιδιαίτερα αφού έχω συνηθίσει να μην βγαίνω εδω, αλλά μην μου γκρινιάζεις ότι δεν βγήκαμε, ,δεν ήθελε να περιπατάει κάτι που δεν γίνεται αφού η Λωζάννη είναι πόλη μικρή και γεμάτη ανυψωματα και αναγκαστικά περπατάς…, δεν ήθελε να ξυπνά νωρίς ( πριν τις 2 δεν ξυπνά) μπας και δει τίποτα σε ξένη χώρα ήρθε , και μετά μου έλεγε γιατί δεν την ξύπνησα,αφιέρωσα αυτές τις 6 μέρες κι ας έχω τρελό τρέξιμο ήθελα μια αναγνώριση και μια διευκόλυνση εφόσον ψυχολογικά πιέζομαι και όχι να ακούω η Λωζάννη είναι τέλεια πόλη γιατί γκρινιάζεις , βγες, κάνε φίλους, εσύ φταις,εγώ ξέρω ότι από έξω παντού και πάντα όλα τέλεια φαίνονται και εύκολα!

Έκανα πίσω όμως 3 μέρες δεν λαλούσα , δεν μιλούσα, δεν άντεξα όμως…τι να κάνω? Έπρεπε κάπου να ξεσπάσω! Παντοτινό μου θύμα ? Η waldorf στην όποια έγραψα ένα μαιλ με παράπονα…μπας και ηρεμίσω (όπου και ηρέμισα). Όλα καλά μέχρι εκεί?

Την τελευταία μέρα λοιπόν, με πήρε ο ύπνος και είχα ξεχάσει στο λαπι τοπι μου το μαιλ μου ανοιχτό…να προχωρήσω παρακάτω? Ότι μαιλ είχα διαβάστηκαν…

 

 

Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως μπορεί κάποιος είτε φίλος , είτε γκόμενος,είτε γονιός,να εισβάλλει έτσι στο προσωπικό σου χώρο … γιατί είναι προσωπικός… Υπάρχουν κάποια πράγματα που καλώς κακώς δεν τα μοιράζεσαι με όλους ή και με κανένα, θες και κάτι για σένα! Οι άνθρωποι αλλάζουν , κι εγώ δεν αποτελώ καμία εξαίρεση…Δεν στενοχωριέμαι που χάλασε αυτό που είχα με την Α. (τι είχα? ουδέν σχόλιο)  φαινόταν εξ’αρχης πως δεν θα κρατούσε, απλά θυμώνω με το πόσο αφελής μπορεί να μαι κάποιες φορές! Καιρός να μάθω όμως! Άντε γιατί μου τη δίνει να μαι αφελής !!!

 

φιλιά

Στάλιν

 

  ‘’ if your havent got problems, i feel bad for your son...i got 99 problems and a bit* ain't one...’’

love life…

Φοιτητική ζωή λένε είναι τα ξενύχτια με φίλους, οι βόλτες, η ελευθερία,το διάβασμα μόνο πριν την εξεταστική και φυσικά η πλούσια ερωτική ζωή. Λοιπόν από τα παραπάνω το μόνο που λείπει από τη δική μου φοιτητική ζωή είναι το τελευταίο… Κι είναι πολύ κουραστικό όλοι να σε ψαρεύουν για τη “σχέση” σου (με σιγουριά πως αυτή υπάρχει φυσικά). Τις προάλλες το συζητούσαμε με μια φίλη, που μου είπε αυτό που κι εσύ(και πολλοί άλλοι) μου έχεις πει στο παρελθόν: Όταν κυκλοφορείς είναι σαν να γράφεις “Μην με πλησιάζεις!” - ή κάτι παρεμφερές τέλος πάντων.

Σκεφτόμουν λοιπόν αν πράγματι συμβαίνει αυτό και γιατί.. Το συμπέρασμά μου ήταν πως αυτό που γράφω ουσιαστικά δεν είναι “Μην με πλησιάζεις!”, αλλά “Σε φοβάμαι!”. Εκτός όμως απ’ αυτό δεν είμαι η γυναίκα που θα πάει για ποτό και θα κοιτάξει το χώρο για να εντοπίσει κάποιον, δεν ψάχνομαι απλά κι αυτό φαίνεται πολύ αδιάφορο εκ μέρους μου. Δεν είναι ότι δεν με ενδιαφέρει ή δεν θα ήθελα να είμαι με κάποιον, είναι όμως που δεν μπορώ να το κάνω. Έτσι κατέληξα στο ότι δεν χρειάζομαι τον ιδανικό άντρα, αλλά αυτόν που θα δει πίσω από την αδιαφορία μου, αυτόν που θα διαβάσει το “Σε φοβάμαι!” και θα θέλει να με πλησιάσει, να με πάρει από το χέρι και να μου αποδείξει πως κάνω λάθος. Και θα μου πείτε τώρα “Αν θέλεις να σε πλησιάσουν πρέπει να δηλώσεις διαθέσιμη.” και πολύ φοβάμαι ότι δεν θα έχετε άδικο… Μάλλον ζητάω πολλά…

waldorf

Tην Κυριακη…

 

Ελλάδα!

Μάλιστα, την Κυριακή επιστρέφω Ελλάδα! Γιουχου? Όχι δεν πετώ από χαρά…γιατί κάνεις δεν θα ναι Ηράκλειο , μόνο ένα-δυο άτομα που θέλω πολύ να δω, πέρα από αυτά όμως ΚΑΝΕΙΣ! Ούτε καν η Waldorf! (φτου!). Θέλω να πάω κατευθείαν Ρέθυμνο , γίνεται? ΟΟΟΟΟΟΧΙ, θα πει η Γκεστάπο, έχεις οικογένεια και υποχρεώσεις…(να μην δείξουμε ότι το παιδί μας γύρισε από τη ξενιτιά?)

Ένα μήνα τώρα ασχολούμαι με αυτές, όποτε κατεβαίνω Ελλάδα θέλω να κατεβαίνω ως τουρίστρια!!!Αμέ, τουρίστρια! Δεν θέλω γκρίνια για το ωράριο των εξόδων μου, δεν θέλω γκρίνια για το όσο θα λείπω , δεν θέλω γκρίνια..πολλά ζητώ ε?

Αποφάσισα λοιπόν, να κατέβω φέτος με κερί στα αφτιά ! Εγώ θα κάνω τις διακοπές μου και ας τολμήσουν να μου τις χαλάσουν!

DO IT LIST:

-να φάω σουβλάκι, μου λείψε

-να πάω για καφέ στο Φιξ και μετά για ποτό στην Ενοδία

-να πάρω το πάππου μου και να πάμε για μαριδούλα στο κολλητό του και να μου λένε ιστορίες για τη κατοχή και τις αστείες περιπέτειες τους στο ναυτικό (το τι φάρσες έχει κάνει ο πάππους μου, δεν περιγράφεται ,τέρας!)

-να πάμε οικογενειακώς για μπριζολίτσες στου Γιακουμη

-να πάρω το μπαμπά και να πάμε σινεμά και μετά βόλτα με τη μηχανή στη θάλασσα και να συζητάμε για τη ταινία (αγαπημένη μας συνήθεια)

-να ανεβαίνω επάνω στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και εκεί να γκρινιάζω για τη γκεστάπο και να κάνω τσιγάρο στα κρυφά μιας και κάτω, στο σπίτι μας ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ!

-να παίρνω τα βιβλία μου και να πηγαίνω να διαβάζω στη θάλασσα ( εδω που τα λέμε,έχω καιρό , να κάτσω με τις ώρες να την κοιτώ)

-να πάω ένα τριημεράκι κάπου μακριά με τον άνδρα

-να στρώσουμε Κυριακάτικο τραπέζι και να γελώ με τις παρατηρήσεις της γιαγιάς στο πάππου και σε μένα, με τη γκρίνια της μαμάς, και με το πάππου που ασφυκτιεί μιας έχει τρεις γυναίκες πάνω από το κεφάλι του (γιαγιά,μαμά,εγώ)

-να πάω μια εβδομάδα Ρέθυμνο!

-να συνοδεύσω το μπαμπά στο κολύμπι του και εγώ να περπατώ με τις ώρες στην αμμουδιά

-να προμηθευτώ άπειρα ελληνικά βιβλία για να τα κουβαλήσω στη Λωζάννη

-να ανταλλάσσω ραβασάκια με το πάππου από το μπαλκονάκι της κουζίνας τους στην αυλή μας (είπαμε μεγάλος έρωτας)

-να περπατήσω στο Ηράκλειο και να βαρεθώ να λέω ‘’γεια,τι κάνετε? Ναι ναι γύρισα για ένα μήνα (όσο κι αν είναι εκνευριστικό,μου λείψε)

-να δω τη τρελή,μιας και μόνο αυτή θα ναι Κρήτη

μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα!

 

 

Από τις 19 που τέλειωσε η εξεταστική μου, νιώθω σαν να χω πέσει σε χειμερία νάρκη, βλέπω που και που και κανένα , αλλά από το Σαββατοκύριακο με φλερτάρει ξεδιάντροπα το κρεβάτι μου και μιας και έχω ξεσυνηθίσει σε τέτοιου είδους φλερτ , ενδίδω! (Ι. δεν εξαφανίστηκα κάλε, απλά έκανα παρέα στον Ορφέα)

Πάω να δω τώρα ο,τι ταινία μου ξέφυγα το τελευταίο μήνα, να διαβάσω Μπουκάι και να βγω έξω!

φιλιααα,

Στάλιν

Ζοριζομαι...

Πο πο πο ζοριζομαι αρκετα!

Σημερα η μερα ηταν λιγο-πολυ αποτυχια! (και συνεχιζει δηλαδη αφου θα μαι στη σχολη μεχρι τις 12´´00 το βραδυ).Ναι ξεχασα να κανω ενα refresh στη μνημα σας...Με το που γυρισα λοιπον απο Στρασβουργο (2.1) ξεκινησε αμεσως και ο αγωνας...διαβασματος!Καθημερινο προγραμμα? Ξυπνημα στις 7''00 το πρωι και σχολη στις 8''00,αντε το αργοτερο 8''30! (τελικη προσφορα)διαβασμα μεχρι τις 14''00,για να φαω τιποτα (απο βδομαδα που θα ναι αδειο το ψυγειο μου,αερα κοπανιστο) και στις 15''00 ξαααανα διαβασμα μεχρι τις 00''00...αντε να κανω κανενα διαλειμμα για κανενα τσιγαρο και αν! Κοντευω να το κοψω! Εδω και μπανιο που προλαβαινω να κανω ειναι θαυμα!(σοβαρολογω!)

Σημερα λοιπον, οπως ειπα η μερα ειναι ''πανα-αθλιοτατη'' αφου χθες γυρισα σπιτι και ανακατευομουν,ολα στριφογυρναγαν (σαν τις ασκησεις της μηχανικης με τις κυκλικες κινησεις)επεσα σα το τουβλο και κοιμηθηκα!Μεχρι εδω καλα,το ποτε ξυπνησα ειναι το θεμα!Ξυπνησα καλες 10''00 φτου!Και ξανα φτου μου! ''Ηλιθια,βληττο,τουβλο,salope,putain,merde...'' και παει λεγοντας,πηγα σχολη στις 11''00! Προσπαθησα να διαβασω τιποτις και κατα τις 14''00 πηγαμε με την Ι. σπιτι της,γιατι πεινουσαμε κι επειδη ομως εβρεχε πηραμε ποδηλατα,εγινα παπι! Φαγαμε, δεν μπορω να πω θεικο φαγητο' πατατες βραστες απο τα χερακια μου,τονο και καλαμποκι κονσερβουλας, και κατα τις 15''00 γυρισαμε σχολη και απο τοτε προσπαθω σαν...(οχι δεν το λεω)να λυσω ασκησεις αναλυσης...που οοοοσο κι αν διαβασω ο μαλακας ο Douchet θα βαλει τις αλυτες,μπα που να μην σωσει και βρει τον μεγενθυντικο του φακο...!-ναι κυκλοφορει με ενα τετοιο και οταν πας να του δειξεις ασκηση,τσουυυυπ να και ο μεγενθυντικος-

Ψυχραιμια...Περα απο αυτο ειμαι ακομα βρεγμενη,και παραλιγο να πεσω και απο την ταρατσα γιατι με τη βροχη γλυστρα και βρηκα τη μερα η καλη σου να φορεσω μπαλαρινες(βραβειο ανοιχτης παλαμης)Ναι καλα ακουσατε ταρατσα?Αφου τα Σαββατοκυριακα ειναι ανοιχτη μονο η βιβλιοθηκη και οπως ειναι φυσικο γεαματη!Ετσι, αμα καποιος δεν βρει χωρο παει στο κτιριο του τμηματος του, εμενα δεν με αρεσει το κτιριο μου που εξαλλου και αυτο γεματο ειναι, και παμε με την Ι. στο τμημα των περιβαλλοντολογων...κατι που δεν ειναι διολου απλο μιας και η καρτουλα μας δεν πιανει εκει και οι πορτουλες δεν ανοιγουν,αφηνουμε ανοιχτο παραθυρο το βραδυ της Παρασκευης και σκαρφαλωνουμε στη ταρατσα και μετα μπαιιιινουμε...(ιστοριες για αγριους ετσι?)

Οχι δειτε τι τραβαω για να διαβασω σαν ανθρωπος!

Δεν καταρρεω απλα μικρη μου waldorf,κοντευω να τρελαθω (παλι ρε παιδι μου, ακομα και τοσο μακρια που ειμαστε,ειμαστε στην ιδια φαση) και ολο αυτο θα διαρκεσει μεχρι τις 19.1. Απο μενα λοιπον, νεα απο τις 19.1 και μετα!

''παω λοιπον να κοιμηθω,
μηπως συμβει και ονειρευτω''

φιλιααααα
σταλιν!

ο χρόνος ό,τι παίρνει το παίρνει για πάντα…

Πέρασαν οι γιορτές, τα φωτάκια σιγά σιγά σβήνουν, επιστρέφουμε πίσω στα σπίτια μας, οι διακοπές τελειώνουν κι επιστρέφει η καθημερινότητα… Γύρισα λοιπόν κι εγώ… Πίσω στο σπίτι μου, που μου έλειψε και ξαφνικά όλα είναι πολύ περίεργα..είμαι κουρασμένη, ψυχολογικά εξουθενωμένη, δεν μπορώ ούτε να σκεφτώ πως πρέπει να φέρω σε πέρας εργασίες και υποχρεώσεις, πως πρέπει να διαβάσω για την εξεταστική. Το μόνο που θέλω είναι να μείνω στο κρεβάτι μου, να μη σηκωθώ, να μην απαντάω στα τηλέφωνα και να μην ανοίγω σε κανέναν…Θέλω μόνο να μείνω μόνη μου..και ξαφνικά νιώθω πως γυρίζω πίσω σε κάτι γνώριμο και καθόλου ευχάριστο που δεν θέλω να αντιμετωπίσω…Κουράστηκα..θέλω μόνο να αφεθώ κι ας είναι και κενό αυτό που με περιμένει..δεν θέλω άλλο να το παλεύω..θέλω μόνο να σταματήσω να προσπαθώ και να καταρρεύσω!! Μπορώ όμως;;;

Πάω να ντυθώ και να βάλω το καλό μου χαμόγελο για να βγω.. waldorf