μελαγχολία…

Βλέπω το φεγγάρι έξω από το παράθυρό μου και μου μοιάζει πολύ μακρινό, σαν μια κλωστή καρφιτσωμένη στο μαύρο φόντο του ουρανού… Έχω πολλά να γράψω και τίποτα, οπότε το μόνο που έχω να πω είναι:

Καλό βράδυ… waldorf

i really need some answers…

Ο εγκέφαλος είναι το πιο μυστήριο όργανο του ανθρωπινού σώματος. Μαθαίνει. Αλλάζει. Προσαρμόζεται. Μας ‘’λεει’’ τι βλέπουμε. Τι ακούμε. Μας επιτρέπει να νιώσουμε την αγάπη. Μπορεί και να στηρίζει την ψυχή μας. Όση ερευνα κι αν κάνουμε , δεν ξέρουμε πως λειτούργει αυτή η ευαίσθητη γκρίζα ουσία. Κι όταν είναι τραυματίζεται εκεί ξεκινά η μαγεία προς το ανεξήγητο αυτό λαβύρινθο. Κάνεις δεν ξέρει που θα καταλήξουμε…

Ψάχνω απαντήσεις και δεν τις βρίσκω. Τρελαίνομαι. Θέλω να έρθεις και να μου πεις ότι όλα είναι καλά. Θέλω να έρθεις και να ξέρω ότι όλα μα όλα θα πάνε καλά. Ναι εσύ!

Τι στο καλό συμβαίνει? Ποιο το νόημα? Υπάρχει λόγος που συμβαίνει όλο αυτό?

 

 

καληνύχτα Στάλιν.

ένστικτα που ψάχνουν υποστήριγμα…

 

- Πας καλά? Δεν είσαι σοβαρή…Όλοι θέλουν να φύγουν κι εσύ να γυρίσεις?

Τις τελευταίες μέρες η  ατάκα αυτή παίζει πολύ στα αυτιά μου…Χαμογελαω και δεν απαντώ! Έχω ένστικτο…Αυτή τη στιγμή η Στάλιν δεν κάνει για εδω και λέει να την κάνει σιγά σιγά…Ναι, δύσκολοι καιροί μπλα μπλα μπλα! Εγώ λέω να την κάνω…!

- Εσύ είσαι δυνατή ρε…γιατί κάνεις πίσω?

Δεν αντιλέγω παιδί μου, αλλά ακόμα και οι δυνατοί άνθρωποι πρέπει να ξέρουν πότε πρέπει να σταματούν και που πρέπει να φτάνουν…Εγώ έφτασα στα όρια μου,και επειδή ο μπαμπάκας του μπαμπά μου έχει πεθάνει για να με αναλάβει…τα λεφτά μου στους ψυχιάτρους δεν θα τα φάω…!

-Σοβαρέψου! Έχεις αυτά που θέλουν όλοι και φέρεσαι σα μικρό παιδί, είσαι εγωίστρια!

Χαχαχα είμαι τι? Μάλιστα…Δηλαδή η ζωή μου πρέπει να καθοριστεί από αυτό που θέλουν οι άλλοι ε? Μπα, δεν είμαι!!! Απλά ξέρω τι θέλω πια! Θα το κάνω κι ας είναι όλοι απέναντι μου…μια ζωή έχω μωρέ…Δεν μπορώ να ξέρω αν είναι σωστή η απόφαση μου ή λάθος αλλά…Ας κάνω τα δικά μου λάθη και όχι της Γκεστάπο, γιατί η Γκεστάπο κάποια στίγμη θα φύγει και ποιον θα κατηγορώ? Θέλω να κατηγορώ έμενα!

-Ρε συ , μην κάνεις σπασμωδικές κινήσεις… κόψε τις μαλακιές και μην το κουνήσεις…είσαι ούφο!

Τόσο δύσκολο είναι να καταλάβει πια κάποιος πως έχω αρρωστήσει? Το σώμα μου πια δεν με βοήθα να ζω ξένα όνειρα…Τέλειωσαν και τα επιχειρήματα και δεν μπορώ με τίποτα πια να με πείσω…! Αρνείται , όπως αρνούμαι και εγώ…Θα μου πεις μετά από 2 χρόνια το θυμήθηκες? Εεεε, τόσο μου πήρε να ξεφύγω από την πίεση και το σοκ και να σκεφτώ σαν Στάλιν! Αρνούμαι να μεγαλώνω σε ένα ‘’μοναστήρι’’ μόνο και μόνο επειδή θα μου αποφέρει χρήματα και πρεστίζ (να το κάνω τι?)… Γιατί τι αξίζει στη ζωή? Να σαι καλά? Ή ναι σαι κάπου όπου είναι καλά για όλους τους υπόλοιπους και εσύ ο ίδιος δεν βρίσκεις πλέον λόγο να αναπνέεις και να ζεις? Τσουκ…!

Πες με μικρή, πες με ονειροπόλα,εγωίστρια, ανόητη…πες με ότι θες…αλλα τα όνειρα μου δεν τα προδίδω για μια χούφτα χρήματα…Όσο μπορώ και αντιστέκομαι θα το κάνω!

‘’Μα εγώ δεν έχω άποψη, έχω μονάχα κάτοψη…το ξέρω πια    πως πίσω απ' τις ιδέες,υπάρχουνε τα ένστικτα
που ψάχνουνε υποστήριγμα και έτσι δραπετεύω απ' τις παρέες…Λέω να την κάνω σιγά – σιγά ! Λέω να την κάνω’’

 

Την αποφασιστική μου καλημέρα,

στάλιν

Reflections of a Skyline

Όσο χαζό κι αν είναι έμενα μου αρέσει!!!

 

την καλημέρα μου,

Στάλιν

Πρωι Κυριακης...στριβω τσιγαρακι και προσπαθω να μην σκεφτομαι...
Σιγα σιγα βρισκω τι φταιει και λεω να το διορθωσω...συντομα κιολας...!
Ξερω οτι θα μαι μονη σε αυτη την αποφαση, εννοω οι δικοι μου δεν θα με στηριξουν...
Εγω ομως δεν σκοπευω να περασω ουτε ενα nano-λεπτο σε αυτη τη φαση...
Θα κανω αυτο που με κανει να χαμογελαω...τερμα πια τα κλαματα, η αισθηση του μετεωρου και της μοναξιας...Ξερω τι φταιει και επειδη 2 χρονια τωρα ειδα τα ορια μου και βρεθηκα λιγο πριν τη καταστροφη...λεω να σταματησω να μαι αυτοκαταστροφικη και να σκεφτω λιγο τα θελω μου...οχι δεν εχασα 2 χρονια...κερδισα εμπειριες και εγινα πιο δυνατη...

Υπομονη και θα παλεψω για τα θελω μου...
εξαλλου εγω θα ζησω τη ζωη μου και δεν εχω σκοπο να μαι χαλια για τιποτα και για κανενα...

ζοριζομαι και αν δεν το καταλαβαινετε δεν με απασχολει πια...αρκετα προσπαθουσα δυο χρονια τωρα να μαι πεισω πως ολα ειναι καλα...οχι δεν ειναι και αυτο το παραμυθι θα αλλαξει...θα αλλαξει γιατι δεν μπορω να συμβιβαζομαι πια με τα θελω σας και τα ονειρα σας...εχω κι εγω ονειρα και καιρος να τα διεκδικισω...!

φιλια
σταλιν

take this love and take it down...

Διεσχισα 2020 χιλιομετρα για παρτη σου και δεν ειχες ΚΑΝ τα κοτσια να ρθεις στο αεροδρομειο...Εαν με αγαπουσες οπως λες, θα πρεπε να ρθεις εν αναγκη με τα ποδια...
Εγω αγαπη μου γλυκια δεν θελω χεστη θελω αντρα...Εαν δεν μπορεις να εκτιμησεις αυτο που εχεις ο χαμενος εισαι εσυ...Ναι εχω θυμωσει...εχω θυμωσει γιατι επιτρεπω σε σενα να με κανεις σκατα ψυχολογικα, σου δοθηκα, και σε αγαπησα οσο καμια αλλη...Δεν φτανει που σου ελυσα τα ψυχολογικα,τα σεξουαλικα μεχρι και το δωματιο σου εφτιαξα και στο κανα ανθρωπινο...με εχεις και με ζοριζεις ασχημα στο ονομα της αγαπης...Ετσι αγαπανε ρε? Ετσι ξερω και εγω...Αλλα οχι...σημερα πρεπει να ξεκαθαρισουμε καποια πραγματα...εαν δεν μπορεις να μου δωσεις στο μισο την αγαπη που σου εδωσα τοτε καλο μου δεν μου αξιζεις...Οπως λεει και η θεια μου, ειμαι μικρη και η ζωη στα ποδια μου...Δεν ξερω αν θα ξαναβρεις ενα ατομο σαν και μενα...μαλλον δεν σου αξιζει κιολας...Μπορει να εκλαιγα γιατι ζοριζομαι εκει που βρισκομαι γιατι να σαι σιγουρος αν ημουν καλα ψυχολογικα τετοια παιχνιδια δεν θα τα επετρεπα ουτε για αστειο...

Δεν στεναχωριεμαι που σου εδωσα πολλα...ισα ισα σου εδειξα κατι που μπορει και να μην ξαναδεις...μια μικρη συμβουλη...στα ατομα που αγαπαμε δεν φερομαστε ετσι...τα ατομα που αγαπαμε τα προσεχουμε γιατι αυτα θα μεινουν στο τελος, αυτα μας στηριζουν σε χαρες και λυπες...

Δυστυχως πολλα ειπες και δεν εκανες τιποτα απολυτως...εγω αντρα θελω στο ξανα λεω σε περιπτωση που δεν το καταλβες Α Ν Τ Ρ Α , αντρα να μπορει να σταθει διπλα μου, δυνατο και οχι με τη πρωτη στραβη να κρυβεται και να φοβαται...

Εαν δεν μπορεις συγγνωμη κλεισαμε...ναι ειμαι θυμωμενη εγωιστη...να θυμασαι θα μεινεις μονος , εγω θα βρω αυτο που ψαχνω...μπορει αυτη τη στιγμη να μην το πιστευω αλλα ατομα σαν και μενα δεν χανονται...οχι...! Το κλαμα που εριξα καλως το εριξα το διασκεδασα γιατι νιωθω και ξερω γιατι ξερω τι νιωθω...εσυ δεν ξερεις καν γιατι κανεις οτι κανεις...

Φιλια
σταλιν

ΥΓ. οταν αγαπαω το δειχνω, και με το παραπανω...τραβα τωρα να βρεις τα κοριτσακια στο μπαρ να δουμε αν θα σαι ευτυχισμενος, εσυ που ηθελες κατι παραπανο και που να αξιζει...Σ Υ Μ Β Ι Β Α Σ Ο Υ !Ετσι θα γινει,θυμησου την ωρα και τη στιγμη που στο λεω,θα συμβιβαστεις γιατι εισαι αδυναμος και δεν μαχεσαι για τα ονειρα σου...μαχη δεν ειναι 9 μηνες και μετα ουφ κουραστηκα,χαχαχαχα τραγικο!

Ετσι οπως φαινεται, θα καταληξεις να κανεις αυτο που σε πνιγει, χωριο,γονεις να φροντιζεις,χωραφια και οχι μαστερ στο εξωτερικο...!

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΧΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΤΟΛΜΑΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ!!!

ουφ και ξανα ουφ…

Σήμερα ξύπνησα με πρησμένα μάτια από το χθεσινό μαραθώνιο κλάματος και είπα να το ρίξω στο μαραθώνιο τρεξίματος…Πολύ καλά κατάλαβες, το κεφάλι μου κοντεύει να σπάσει και εάν με ρωτήσεις τι χρειάζομαι η απάντηση μου θα ναι μια στο κεφάλι να οριζοντιωθώ να μην νιώθω, να μην σκέφτομαι , να μουδιάσω!!!! Ξυπνάω λοιπόν στις έξι και από τότε μέχρι τις 10 προσπαθώ να με πείσω να σηκωθώ και να πάω σχολή…Τελικά δεν πήγα,μόνο στο καθρέπτη με κοίταξα , ο Φρανγκεσταιν μπροστά μου θα βγαίνε ‘’Μις Υφήλιος’’…ανοιξα το λαπι τόπι, με πιάνουν πάλι τα κλάματα και παίρνω τη θεια μου στο skype μπας και ηρεμίσω…Πέφτει από τα σύννεφα με το που της λέω τι συμβαίνει και ξεκινά ένας διάλογος του στυλ:

-Σήκω βγες να περπατήσεις!!!Θα σου κάνει καλό!

-Όχι δεν θέλω  , θέλω να κάτσω κάτω από το πάπλωμα και να κλαίω…

-Όχι πίεσε τον εαυτό σου και βγες, να πάρεις αέρα!!!

-ΟΟΟΟΟοοο καλά, καλά…

(τελικά σηκώθηκα, ντύθηκα, πήρα ένα πακέτο χαρτομάντιλα και βγήκα)

Πήγα με τα πόδια στη λίμνη από τη μεριά της πόλης και έφτασα στη σχολή (3 ώρες περπάτημα) και από κει πήρα την Η. και πήγα ξανά-μανά τα iσα πίσω…Βέβαια το τι συνέβη μέχρι να πάω με τα πόδια σχολή είναι άλλο θέμα…Αρχικά, μυξόκλαιγα στο δρόμο , πήρα και τη Waldorf να λέει τα κλασικά σκέψου και ξανά-σκέψου μπλα μπλα μπλα…εγώ το χαβά μου να κλαίω…Κλείσαμε μετά από κανένα μισάωρο (δεν θέλω να σκεφτώ πόσο θα πληρώσω) και συνέχισα για κανένα δίωρο να περπατώ μουδιασμένη χωρίς να σκεπτόμουν που πάω, απλά περπατούσα…Βρήκα και έκατσα κάτω από μια κλαίουσα ιτιά (τυχαίο? δεν νομίζω) και αγνάντευα σκυλάκια να κολυμπάμε, τους κύκνους να τρώνε ψάρια, ποδήλατα , μαμάδες, όλη η Λωζάννη ήταν έξω σήμερα…Και εκεί που κοιτώ το υπερπέραν έρχεται ένας ποδηλάτης και αρχίζει να μου μιλεί…Ανάθεμα την ώρα…Με ρωτούσε απαντούσα και μετά τον έγραφα…σιγά που πτοήθηκε …

-Περιμένεις κανένα?

-Όχι , αλλά θέλω να κάτσω μόνη μου… (το ποδήλατο σου και άντε στην ευχή της παναγίας)

-Να κάτσω?

-Κάτσε… (άμα σου πω όχι θα παραξενευτείς? Αι στα διαλα)

-Πως σε λένε? Από που είσαι? Έχεις προφορά καλή , αλλά είσαι ξένη, είσαι όμορφη θες παρέα…? Τι κάνεις εδω…μπλααα μπλααα  (ΑΦΜ θες ή ακόμα?)

(προσπαθώ να χαμογελάσω , γιατί πραγματικά θα του έφερνα το ποδήλατο στο κεφάλι)

-Συγγνώμη μωρέ αλλά θέλω να μείνω μόνη (πιστεύω ότι πιο ξεκάθαρη δεν θα μπορούσα να μουν!)

-Είσαι τσιτωμένη και είσαι στενοχωρημένη,δεν σου πάει,θα χεις και ωραίο χαμόγελο… (βουλωμένο γράμμα διαβάζεις)

-Ευχαριστώ… (θα φύγεις ποτέ?)

-Να σου κάνω μασάζ? Είμαι φυσικοθεραπευτής! (ρίχνεις πολλές έτσι ? Μήπως να κάτσω να με πηδήξεις κιόλας?)

- Όχι ευχαριστώ , είσαι πολύ ευγενικός αλλά θέλω να μείνω ΜΟΝΗ! (θα φύγεις ή θα σε πετάξω στη λίμνη?)

-Είσαι πολύ, εμ πως το λένε στα αγγλικά, cute, εγώ αν σε είχα θα σε πρόσεχα,και θα σε φρόντιζα… (βαλτός είσαι ρε? άμε στο άμε…)

(δεν απαντώ απλά στραβό-χαμογελώ και απομακρύνομαι όσο πιο πολύ μπορώ γιατί κοντεύει να κολλήσει πάνω μου)

-Θα κάνες ωραία παιδιά (θύμισε μου όταν κάνω να σου φύλαξη ένα,να το πάρεις να το χεις σπίτι!)

-Ευχαριστώ πολύ αλλά πρέπει να φύγω…Χάρηκα!

(πάω να σηκωθώ και με τραβά από το καρπό και μπουμ ξανά-κάθομαι, εκεί οφείλω να ομολογήσω ότι ένα μικρό σοκ το πάθα, γυρνώ και τον κοιτώ εμφανώς θυμωμένη)

-Θες κάτι? (άμα με ξανά-αγγίξεις θα βρεθείς στο ΚΑΤ)

-Ξέχασες να μου δώσεις το τηλέφωνο σου , να πάμε για ποτό, να σου μαγειρέψω…και που ξέρεις μπορεί να με ερωτευτείς (αυτή η σιγουριά σου μπορεί να με τρελάνει)

-Μάλιστα…εμ, ξέρεις  είμαι ερωτευμένη με κάποιον και στη Ελλάδα οι δικοί μου με έχουν λογοδοσμένη, κρίμα δεν γίνεται! (Να πω ότι ο μπαμπάς μου είναι πληρωμένος δολοφόνος ή είναι too much?)

(γαμω τη καταδίκη μου όλα σήμερα θα μου συμβούν?)

-ΕΕΕεεε όντως κρίμα μια κοπέλα σαν κι εσένα να την χάσω, αλλά  δως το μου αλλιώς δεν σε αφήνω να φύγεις… (μου κάνεις πλάκα έτσι? Κάπου κρύβεται η candit camera δεν εξηγείται αλλιώς)

-Οκ! 078… (και άμα με βρεις σε αυτό το νούμερο θα κάνω τρύπα και από δεξιά στη μύτη )

Τι ακριβώς δεν κατάλαβε ήθελα να ξέρα…Στο κούτελο μου γράφω κάτι? Γιατί σήμερα πραγματικά είμαι ικανή να πάρω φόρα και πέσω από το μπαλκόνι…Ήμουν τόσο νευριασμένη από το θράσος του που άρχισα να τρέχω…Είχα να τρέξω τόσο πολυ από τη κιβωτό του Νώε, μιάμιση ώρα έτρεχα , δεν ξέρω από τι και από ποιον απλά έτρεχα, έτρεχα και έφτασα σχολή βρήκα την Η. και ξανά προς τη λίμνη τραβώ (αααλλο ένα δίωρο περπάτημα)

 

 

Ουφ θέλω να πάνε όλα καλά! Γίνεται? Θέλω να ηρεμίσω και να ξέρω τι , πως , που , ποτέ και γιατί!!!!

την κλαμένη καληνύχτα μου

Στάλιν