χαμένη…

 

Η αλήθεια είναι ότι έχω καιρό να γράψω…μού λείψε! Όπως είπα όμως  και στην προηγούμενη ανάρτηση τρέχω! Οι ώρες διαβάσματός μου έχουν διπλασιαστεί, ο καπνός μου τελειώνει μέσα σε 3,5 μέρες από τις 7 που τέλειωνε παλιά και ο γαλλικός πλέον καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στον οργανισμό μου από ότι το οξυγόνο..κι όμως, δεν με πειράζει, ειλικρινά το απολαμβάνω τόσο που τρέχω και δεν φτάνω!

Ο καλός μου έφυγε…και προσπαθώ να μην σκέπτομαι το μικρό κενό που έχει αφήσει, γιατί μαντέψτε? Δεν έχω χρόνο ! Γυρνώ σπίτι και μου λείπει τόσο που δεν τον βρίσκω ξαπλωμένο στο κρεβάτι με το πανυπερτελειο χαμόγελο του! Να ξύπναω και να μου έχει φτιάξει καφέ και στριμμένο τσιγαράκι :) να πηγαίνουμε βόλτες στη βροχερή Λωζάννη και να νιώθω επιτέλους πραγματικά χαρούμενη…ΣΤΟΠ όμως γιατί θα χρειαστώ prozak …

Γενικά, όμως είμαι καλά…έχω και 2 test-ακια την ερχόμενη εβδομάδα βιολογία και προγραμματισμό…Επίσης, έρχεται η waldorf, κάτι που με κάνει να πετώ από χαρά γιατί ξέρω ότι θα με βάλει σε τάξη ψυχολογικά (όπως πάντα κάνει) και να της δείξω επιτέλους όλα όσα θέλω να μοιραστώ μαζί της, τον άνθρωπο μου…Εχουμε να μιλήσουμε σαν άνθρωποι ένα μήνα…τρέχει και τρέχω…!

Βασικά, εγώ φταίω που έχουμε ‘’ψιλό-χαθεί’’ γιατί γυρνώ μετά από εννέα ώρες μάθημα και είμαι τόσο χώμα που δεν έχω όρεξη να μιλήσω σε κανένα…ακόμα και οι δικοί μου που με παίρνουν με το ζόρι τους μίλαω, δεν μπορώ…σαν να θέλω να απομονώνομαι από όλους και από όλα, μπας και νιώσω λίγο γιατί έχω μουδιάσει για τα καλά το μυαλό μου μην τολμήσω και κάνω καμία βλακεία γιατί δεν με παίρνει, φέτος είπαμε σχολή μόνο σχολή!

Γενικά, δεν έχω απολύτως κανένα μα κανένα νέο :)

 

 

φιλιά,

Στάλιν

τρέχω…

 

Ξύπνημα στις έξι το πρωί, τρέξιμο να προλάβω το μετρό, το όποιο σαφώς και είναι ασφυκτικά γεμάτο σε σημείο να θαμπώνουν τα γυαλιά μου, μάθημα από τις οχτώ το πρωί μέχρι το βράδυ με καμία ώρα διάλειμμα μόνο, και μετά φυσικά διάβασμα …Πότε γραμμική άλγεβρα, πότε ανάλυση, πότε μηχανική, πότε γενετική, πότε οργανική , πότε ανόργανη,πότε προγραμματισμό…Από το πρωί ως το βράδυ τρέχω , τρέχω , τρέχω και ξανατρέχω! Εάν υπήρχε θηλυκή έκδοση του Βέγγου αυτή σίγουρα θα μουν εγώ, πιστέψτε με!

Πρέπει όμως να ομολογήσω πως αυτός ο χρόνος είναι θεϊκός! Ναι. το απολαμβάνω που έχω τόσες ώρες μάθημα, ναι, λατρεύω να διαβάζω στην βιβλιοθήκη,βρίσκω τα μαθήματα πιο ενδιαφέροντα,το περιβάλλον ακόμα πιο οικείο, και τη Λωζάννη πλέον  πολη μου, το χώρο μου! Έχω γνωρίσει δυο απίστευτα τυπάκια στη σχολή , μια κοπέλα από την Ζυρίχη και μια από ένα χωριό της Γαλλίας και περνάμε τέλεια! Αλλιώς πως να περάσουν τόσες ώρες λιωσίματος στη σχολή? Βασικά καιρό είχα να γελάσω στο epfl με την ψυχή μου και να μιλώ τα γαλλικά σε σημείο να ξεχνώ τα ελληνικά…Μην ξεχνιόμαστε , έχω και σένα… :) που μου έρχεσαι και την άλλη εβδομάδα και ακόμα δεν μπορώ να το αντιληφθώ ότι επιτέλους θα σε δωωωω! (μου λειψές αγαπημένε μου!)

Την ερχόμενη εβδομάδα έχω το πρώτο μου τεστ…και έχω κωλο-αγχωθει, δεν μου φαίνεται ακόμα , αλλά μέσα μου είμαι μια πυρηνική βόμβα έτοιμη να εκραγεί! Θέλω να γράψω καλά ο κόσμος να χαλάσει…Το ελπίζω δηλαδή, γιατί το χρειάζομαι. Το χρειάζομαι για να μου δώσει δύναμη, να κρατηθώ και να πάψω να πιστεύω πως είμαι τούβλο!

Τουλάχιστον, έρχεσαι εσύ , να ηρεμίσω λίγο (έως πολύ) … γιατί ένα μικρό διάλειμμα το χρειάζομαι. Έτσι για να πάρω δυνάμεις μέχρι την εξεταστική. Είχα ξεχάσει πως είναι να σαι μακριά από τον άνθρωπο σου. Τώρα δεν έχω παράπονο, καθημερινά αντιλαμβάνομαι την απουσία σου και μου την δίνει. Μου την δίνει βρε παιδί μου  να ξυπνάω μόνη, μου την δίνει όταν αγχώνομαι να μην είσαι εδω να με ηρεμείς όπως πάντα, μου την δίνει να μην μπορώ να βλέπω το χαμόγελο σου παρά μόνο πίσω από μια κρυστάλλινη οθόνη, μου την δίνει να μην μπορώ να μοιραστώ την χαρά μου μαζί σου, μου την δίνει να μην σε ακούω να παίζεις κιθάρα, μου την δίνει να βλέπω μονή τα fringe…όλα μου την δίνουν , θέλω να πάρω σφυρί και να κάνω χίλια κομματάκια το λαπι τοπι μου, γιατί το χω μισήσει, έχω μισήσει να σε βλέπω μέσα από μια οθόνη και να αδυνατώ να σε ακουμπήσω . Πολλές φορές με πιάνω να σου θυμώνω, λες και φταις που είσαι μακριά, ήταν απόφαση μας, το ξέρα από την αρχή ότι δεν είναι εύκολο…μα δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς…!

Εδω έρχεται η φράση που δεν περίμενα να ξεστόμισε και να που ποτέ μην λες ποτέ γιατί δεν ξέρεις, ‘ευτυχώς που υπάρχει το epfl και δεν μου δίνει ιδιαίτερο χρόνο να σκεφτώ και να αντιληφτώ την απουσία σου πιο έντονα

 

Πέρα από αυτά λοιπόν τα μικρό-προβληματάκια, όλα κοίλανε ομαλά και όμορφα. Σήμερα έλαβα και ένα mail από τους προσκόπους και με δέχονται στην ομάδα τους … πήρα μια χαρά! Έντεκα χρόνια στο ΣΕΟ δεν θα μπορούσα να μην είμαι και εδω … μου έλειψε ένα χρόνο τώρα…Αν και με πιάνει ένα μικρό άγχος (περίεργο?) γιατί θα μαι στο αρχηγείο της ομάδας και είναι μια ευθύνη, αλλά θα βάλω και εκεί τα δυνατά μου ! Ήταν όμως για μένα μια αγαλλίαση, γιατί μου χε λείψει, ο οδηγισμός χρόνια τώρα ήταν και θα είναι ένας τρόπος ζωής. Άσε που εδω κάνουν και ταξίδια , εκδρομές ,πεζοπορίες στις Άλπεις,τα πάντα και συνεχώς!

αυτά από μένα τα ολίγα!

 

 

φιλιά πολλά

Στάλιν

“Πάντα στέργει,πάντα πιστεύει,πάντα ελπίζει,πάντα υπομένει...”

Κοιτάζοντας κάτι στο ίντερνετ έπεσα πάνω σε μια ανφορα στον Kieślowski και θυμήθηκα πως ήθελα να βρω το soundtrack την τριλογία του με τα χρώματα.. έψαξα λοιπόν στο youtube και το βρήκα και για μια ακόμη φορά σκάλωσα-όπως και όταν είχα πρωτοδεί την ταινία-στο ότι ο συνθέτης της μουσικής, Zbigniew Preisner, αποφάσισε στο μουσικό κομμάτι για την Μπλε ταινία να βάλει τη χορωδία να πει χωρία από την Επιστολή προς Κορινθίους του Απόστολου Παύλου, η οποία μιλάει για την αγάπη… κι αν και δεν δηλώνω έντονα θρησκευόμενη μπορώ να πω πως είναι ένα πολύ συγκινητικό κομμάτι, όχι απαραίτητα για θρησκευτικούς λόγους.. Σας παραθέτω λοιπόν το μουσικό αυτό κομμάτι, μαζί με τα χωρία… καλή ακρόαση!

waldorf

“Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι…

Πάντα στέργει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει.Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. Είτε γλώσσαι, παύσονται. Είτε γνώσις, καταργηθήσεται…

Νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. Μείζων δε τούτων η αγάπη"

βλέποντας ταινία…

Σήμερα γύρισα στο σπίτι σχετικά νωρίς και είχα τη φαεινή ιδέα να δω ταινία…μια όχι πολύ καταθλιπτική..το “ψυχή βαθιά” (όχι πολύ,πάρα πολύ!). Ήταν τρομερό το πόσα πράγματα έμαθα για τον εμφύλιο εξαιτίας αυτής της ταινίας…

Είναι νομίζω μια ταινία που σου δημιουργεί θυμό για το φανατισμό των ανθρώπων…σου δημιουργεί λύπη για το πόσο μπορεί να εξαγριωθούν οι άνθρωποι..αλλά νομίζω το πιο δύσκολο κομμάτι της ταινίας είναι εκείνο που οι δυο πλευρές αλληλοαποκαλούνται εχθροί, βρίζονται..σκοτώνουν με μίσος… κι είναι που σκέφτεσαι πόσο λίγο θέλουμε για να παρεκτραπούμε..πόσο λίγο να μην λογαριάσουμε τίποτα…κι είναι εκείνα τα κλασσικά ερωτήματα για τον άνθρωπο και τη λογική του, που είναι πια πολυσυζητημένα και ίσως ακόμα και γραφικά…όμως νομίζω είναι χειρότερο κι από πόλεμο να σκοτώνεις συμπατριώτες,να σκοτώνεις αυτούς που θα ’πρεπε να ‘χεις για συμμάχους…

 

“Στοχάσου.

Πόσον κράτησε η κακιά στιγμή,

πόσον το θαύμα;”

                        Μάρκος Μέσκος (από την ταινία)

 

waldorf

με τρώει…!

 

 

Μετά από παραίνεση της αγαπημένης μου θειας, κατέβασα το πρώτο επεισόδιο του 7ου κύκλου του Grey’s Anatomy (ενώ δεν έχω δει ακόμα τον 6ο κύκλο) μόνο και μόνο για να δω ένα μονόλογο,άραγε γιατί? Η απάντηση δεν άργησε να έρθει…

‘’ κάθε κύτταρο του ανθρωπινού οργανισμού αναγεννιέται κατά μέσο ορό, κάθε επτά χρόνια, όπως τα φίδια που αλλάζουν το δέρμα τους. Βιολογικά, θεωρούμαστε πλέον καινούργια άτομα. Μπορεί να μοιάζουμε ίδιοι , και γενικά η αλλαγή να μην είναι ορατή στους περισσότερους πάντα. Παρόλα αυτά έχουμε όμως  αλλάξει εντελώς για πάντα, κάτι που είναι απολύτως φυσιολογικό , είναι η επιτακτική βιολογική αλλαγή. ‘’

με μια αρκετά ελεύθερη μετάφραση θα έλεγα,αυτός είναι ο μονόλογος…

Εάν δεν είχα περάσει και αντιληφτεί τις τεράστιες αλλαγές που συνέβησαν και συνεχίζουν να συμβαίνουν μέσα μου , θα περνούσα αυτό το μονόλογο στο ‘’ ντούκου ’’ . Έχοντας όμως περάσει από κει, καταλαβαίνω…Από μικρή είχα μια αμυντική στάση προς τις αλλαγές, μου έφερναν αναγούλα. Είχα μάθει να λειτουργώ βάση προγράμματος…Όλα στο μυαλο μου είναι τοποθετημένα σε κουτάκια , ήταν για να μαι ειλικρινής γιατί από περισυ επικρατεί ένα σχετικό χάος μέσα μου. Κουτάκια λοιπόν, οργανωμένα αλφαβητικά , οργανωμένα σε σειρά … υποχόνδρια οργανωμένα, χωρίς κανένα περιθώριο λάθους … άμα άλλαζε ένα κουτάκι ή κάτι δεν πήγαινε καλά, τσουπ δύσπνοιες, τσουπ πυρετοί , τσουπ εμετοί, τσουπ πολλά! Όχι πως το χάος που έχω μέσα μου τώρα, είναι θετικό στοιχειό, όμως δεν με αρρωσταίνει…λένε πως είναι τραγικά δύσκολο να ξεφύγεις από αυτά που σε έχουν μάθει. Έμενα με έμαθαν να μαι συνεπής, αγχώδης, οργανωτική , αυστηρή με τον εαυτό μου έως και αφόρητα σκληρή ,σε σημείο κάθε φορά που κάτι δεν ήταν όπως έπρεπε (και τι πάει να πει πρέπει?) να με πληγώνω και να μου φέρομαι άσχημα, λες και πάντα μα πάντα εγώ έφταιγα και μόνο εγώ. Άργησα να καταλάβω τι μου κάνω…

Ακόμα και τώρα που ξέρω ότι κάτι τέτοιο δεν είναι σωστό , μου είναι αφόρητα δύσκολο να ξεφύγω από αυτό που έμαθα. Όχι δεν σας κατηγορώ, ήταν άλλες εποχές οι δίκες σας, και γνωρίζω καλά πως όλοι οι γονείς πιστεύουν πως τα παιδιά τους θα αντιμετωπίσουν τα ιδία προβλήματα και προσπαθούν να τα προστατευόσουν (κάτι τελείως παράλογο, αφού κάθε εποχή έχει ααααλλα προβλήματα) .  

Δεν σας κατηγορώ , απλά δεν θέλω άλλη προστασία, θέλω να φάω χαστούκια ,δεν μου αρκούν αυτά που αναγκάστηκα έφαγα εδω στο εξωτερικό , γιατί ξέρω πως αν ήταν στο χέρι σας θα με είχατε προστατέψει. Όχι δεν θέλω, θέλω να μάθω να στέκομαι στα πόδια μου και να μην μεγαλώνω μέσα στο ροζ συννεφάκι…! Θέλω να νιώθω όπως τώρα, που γυρνώ και κοιτώ το χρόνο που πέρασε, και είμαι περήφανη για μένα!

Δεν  θέλω άλλο όταν πάω να πέσω να απλώνετε ευθύς αμέσως τα προστατεύτηκα σας δίχτυα, τσου ένα χρόνο τώρα έκανα τόσες πληγές ,δεν με πείραξε, γιατί πολύ απλά έμαθα. Έμαθα πως είμαι δυνατή , έμαθα πως μπορώ να σταθώ, πως τελικά ίσως και να μαι ικανή για πολλά που δεν τολμούσα καν να σκεφτώ από το φόβο μιας υποθετικής αποτυχίας. Δεν θέλω πια να μαι ανασφαλής! Ειμαι γαμωτο μικρή για να φοβάμαι, έλεος!ΔΕΝ θέλω κάθε φορά που συμβαίνει μια αλλαγή μέσα μου να με πιάνει πανικός και άγχος και όλα μέσα μου να νεκρώνουν από τον τρόμο, ΔΕΝ θέλω να σου μίλαω επιθετικά όταν αγχώνομαι, ΔΕΝ  θέλω άλλους εφιάλτες,ΔΕΝ θέλω να έχω τύψεις όταν κάτι που δεν θεωρείτε σωστό, δεν θέλω να ζήσω την ζωή που θέλετε εσείς, δεν δεν…είναι πολλά, και δεν θα τελειώσω ούτε αύριο.

Όσο αντιδραστικό κι αν είμαι όπως λέτε…είναι πολλά αυτά που με φοβίζουν…εύχομαι όμως μια μέρα να ξυπνήσω και να πω ‘εγώ νίκησα τους φόβους μου’’

 

το μόνο παρήγορο πως διορθώνω καθημερινά σιγά σιγά όλα αυτά που με πειράζουν.

 

 

‘’It found me to hold me, but I don't like it at all.Won't feed it, won't grow it, it's folded in my stomach.’’

καληνυχτααααα

σταλιν

back in reality…lausanne!

 

(απο πανω η βιβλιοθηκη μας)

 

Μετά από 10 συνεχόμενες ώρες μάθημα…δεν νιώθω τίποτα! Σα το κοτόπουλο είμαι..! Και ναι, άδειασα το ψυγείο μου (μια μπριζόλιτσα μην φαντάζεστε και μια σαλάτα) γιατί από τις 6 το πρωί τρέχω και δεν φτάνω. Τρέχω να εκτυπώσω σημειώσεις, τρέχω να προλάβω μαθήματα ξορισμένα σε αίθουσες που ούτε η μανά τους ξέρει, τρέχω να κάνω ασκήσεις, τρέχω να κανονίσω τα υποχρεωτικά  πλέον ραντεβού με τους καθηγητές, τρέχω, τρέχω σου λένε! Μεταξύ μας? Είχα άγχος αλλά με το που μπήκα στο epfl ηρέμισα! Ουφ, αυτό το χρόνο θα τους σκίσω !

Πουρνό πουρνό είχα τρεις ωρουλες algebre lineaire κοινώς γραμμική άλγεβρα , μετά δυο ώρες physique mecanique (μηχανική) . Έπειτα, ασκήσεις στην άλγεβρα μια ωριτσα και άλλες δυο ασκήσεις μηχανικής…και για το τέλος τρεις ώρες μάθημα επιλογής! Από τώρα το κόβω πως οι Τρίτες θα ναι οι χειρότερες…δεν μας έβαλαν και κανένα διάλειμμα, παρά μόνο μια ωρίτσα (και πάλι καλά είναι. μην μιλάς) .

 

 

Καλά ξεκίνησα φέτος, με σιγουριά και κέφι, εύχομαι να συνεχίσω να μαι έτσι! Φοβάμαι πως θα καταλήξω σαν και τα φυτά (nickname όλων των epfl-άδων από μας τα φυσιολογικά, χοχο) πηρά με μιαααα χαρά τις ασκήσεις…αν και έτσι όπως τις πηρά , έτσι και τις άφησα γιατί από παλούκι σε παλούκι έπεφτα, και τώρα έχω να κάνω τρελό διάβασμα για να ανταπεξέλθω! Εμ , έτσι είναι όταν όλο το καλοκαίρι έκανες διακοπές και όλοι οι συμφοιτητές σου ψόφησαν να διαβάζουν για τα μαθήματα της επόμενης χρονιάς (ανώμαλα έτσι?) . Δεν σας είπα, αχου κάλε ανεβήκαμε και κατάταξη, ε ναι, σε παρακαλώ τα κοκοράκια όλο χαρά κοκορεύονται πως είμαστε οι super dupper της Ευρώπης (φάτε σκατα) . Δεν συνεχίζω όμως γιατί θα αθετήσω την υπόσχεση μου, να μην γκρινιάζω! Έξαλλου, το epfl είναι δεύτερο σπίτι μου πλέον…!

 

Πέρα από όλα τα παραπάνω, πράγματι χάρηκα που ξεκίνησα, νιώθω πως έχω τρελή όρεξη να κάνω κάτι καλό φέτος και λέω να το κάνω!


Πριν επιστρεψω στο γραφειακι μου με τα βιβλια, να ευχαριστησω τον Xρηστο για την προσκληση και εστω και αργοπορημενα (αρκετα θα ελεγα) να απαντησω:
10 πραγματα που αγαπω:
1. ο πρωινος καφες με το πρωτο πρωινο τσιγαρο
2. να ξενυχταω διαβαζοντας (ξεκοκαλιζοντας για την ακριβεια) Χορχε Μπουκαϊ...
3. να κοιμαμαι στην αγκαλια σου ενω εσυ ξενυχτας βλεποντας NCIS
4. να περπαταω στη βροχη
5. το σημαδι απο μαγιο
6. να πηγαινω cinema με την waldorf σε οτι πιο καμενο/ψαγμενο/intellectuel-ιστικο βρουμε
7. τη θαλασσα
8. να χανομαι συνεπαρμενη απο τους gotan project (και οχι μονο, ειναι πολλα κι επειδη θα νυχτωσουμε γραφω μονο ενα δειγμα)
9. το μπλογκ μας
10. να κατεβαινω κρυφα Ελλαδα οταν ολοι νομιζουν πως ειμαι καπου αλλου (και πραγματικα να χανομαι)

Καλή αρχή!

 

‘’κι ούτε ξέρω πως να ζω, κι ούτε και πως ν’ αγαπώ, την ζωή μου επιβλέπω…’’

Αυτά τα ολίγα από μένα, πάω να διαβασωωωω!

φιλιαααα,

Στάλιν

Απόδραση!

Καλησπερααααα! :)

Γυρισαααα! Είπα να κάνω μια μικρή απόδραση πριν φύγω για Λωζάννη! Που πήγα? Φαλασαρνα και Ρέθυμνο –όχι που δεν θα πήγαινα!- Παρασκευή μεσημέρι ήρθε και με πηρέ ο μπαμπάς και πήγαμε τα δυο μας παρακαλώ μέχρι την Κυριακή στα ‘’ εξωτικά ’’ Φαλασαρνα!  Οφείλω να ομολογήσω πως πέρασα πολύ καλά με τον πατερά μου…κατι που δεν περίμενα! Το Σάββατο πήγαμε μάλιστα και στο Μπάλο, ένα απίστευτο μέρος (το προτείνω ανεπιφύλακτα) . Νόμιζα ότι ήμουν στον Άγιο Μαυρίκιο , χωρίς υπερβολές! Αλλά ας πω εν συντομία τι έκανα…

Την Παρασκευή πήγαμε μπανάκι το απόγευμα που φτάσαμε, και μετά για φαγητό…Αρχικά , ένιωθα κάπως, γιατί οι περσινές μας διακοπές με τον μπαμπά μου ήταν δραματικές! Βεβαία ήταν και η Δ. μαζί μας και μας τα κάνε … (αφήνω την φαντασία σας να οργιάσει) και γενικά είχα άγχος αλλά ευτυχώς μου έφυγε.Το βράδυ πήγαμε μάλιστα και  σε ένα μπαράκι διπλά στη θάλασσα, ακούγαμε το κύμα να σκάει και απολαμβάναμε την ξαστεριά! Πραγματικά τέλεια! Ξεφύγαμε και λίγο (μεταξύ μας αυτό), γιατί γκρίνιαζα που με πονούσαν οι φρονιμίτες και  είχε την φαεινή ιδέα να πιω λίγη ρακή (φάρμακο λέει είναι , έμενα μου λες !?!) μέχρι που βρεθήκαμε να έχουμε πιει 3 καραφάκια οι δυο μας! Τραγικοί! – να με άφηνε να κάνω και κανένα τσιγάρο καλά θα ταν!-

Το Σάββατο όπως προ-εγραψα :p πήγαμε στο Μπάλο , ορίστε και οι αποδείξεις , μα δεν είναι ονειρικά?

 

 

11 χιλιόμετρα χωματόδρομος και μετά ποδαράτο μια ωρίτσα…απίστευτη ομορφιά και εναλλαγές στο τοπίο  –τώρα καταλαβαίνω γιατί ο πάππους μου λέει ότι η Κρήτη είναι ευλογημένος τόπος, αλλά με κουζουλούς κατοίκους-. Νιώθεις πως δραπετεύεις. Περιττό να πω πως η γκαντεμιά με κυνηγά παντού και στην επιστροφή μιας έπιασε μπόρα και γίναμε…άλλοι πληρώνουν για λασπόλουτρα, ε εμείς τα κάναμε δωρεάν! Πλακά είχε όμως, περπατούσαμε στη βροχή και μύριζε φύση… χώμα, λουλούδια, πέτρες,φθινόπωρο…ότι και να πω είναι λίγο!

 

εναλλαγή όμως ε? Την μια λιακάδα και μετά από τρεις ώρες…μπουμ βροχή! Επιτέλους, νιώθεις πως υπάρχουν και οι εποχές…! Χρόνια τώρα αγνοούσα την ύπαρξη τους!

Την Κυριακή αφού περιπλανηθήκαμε στα  Χάνια , κατά τις πέντε με άφησε στο Ρέθυμνο, στο σπίτι της τρελής.Μου χε λείψει και εκείνη, αλλά όταν άκουσα το κουδούνι και ήξερα πως ήσουν εσύ, τρελάθηκα, χτυποκάρδια, χαμογέλα, γέλια, χαρά και κακό! Ουφ, μου χες λείψει (και τώρα δηλαδή!) και το χειρότερο? Θα σε δω Οκτώβριο πάλι…! ‘’Εισπνοή – εκπνοή και μπόλικη υπομονή madame!’’

και δυστυχώς σήμερα, μετά από μια απίστευτη νύχτα, η επιστροφή :( αλλά διαισθάνομαι πως τα καλυτέρα έπονται, όπως είπες άλλωστε και εσύ!

αυταααα τα καταπληκτικά! 2 μέρες έμειναν και μετά Λωζάννη…!

φιλιααααα

σταλιν